ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم .::9Movie.Tv::.
ترجمه شده توسط: شیوا.ر
‫«سلسله جبال رویاها»
‫[کوردیلرا: رشته‌کوهی در آمریکای جنوبی ‫که بخشی از کوه‌های آند به شمار می‌آید.]
‫هر بار که از رشته‌کوه‌های کوردیلرا‌ ‫عبور می‌کنم،
‫احساس می‌کنم دارم به میهنِ کودکیم،
‫به میهن اصلی‌ام می‌رسم.
‫عبور از کوردیلرا،
‫مثل رسیدن به مکانی در ‫گذشته‌های خیلی دوره.
‫همه‌چیز غیر واقعی بنظر میرسه.
‫حس می‌کنم بیگانه‌‌ام، غریبه‌ام.
‫شهر «سانتیاگو»، شهر زادگاهم، ‫(پایتخت شیلی)
‫با بی‌تفاوتی از من استقبال میکنه.
‫هر بار که برمی‌گردم، ‫همین فاصله رو حس می‌کنم.
‫شهری که در مقابلم می‌بینم رو ‫نمی‌شناسم.
‫دستِ آخر،
‫واقعاً نمی‌دونم کجا هستم.
‫اینطور حس میکنی که
‫زمان بسیار بیش‌تری از آن‌چه واقعاً ‫وجود داره، گذشته.
‫کشوری رو به یاد میارم که
‫در اون بیش‌تر احساس می‌کردم در خانه،
‫کنار خانواده و دوستانم هستم.
‫این روزها، بوها متفاوت شدند.
‫دیگه شبیه هوایی که من ‫تنفس می‌کردم، نیستند.
‫انگار همه‌چیز ناپدید و
‫در شکاف‌های این زمین مخفی شده.
‫در سانتیاگو،
‫مردم فقط زمانی که سوار مترو می‌شن،
‫به کوردیلرا نگاه می‌کنن.
‫این نقاشی‌های دیواری رو،
‫دوست من، «گیلرمو مونوز» کشیده.
‫[گیلرمو مونوز وِرا ـ نقاش]
‫اون در اسپانیا زندگی میکنه.
‫من در فرانسه.
‫نه اون و نه من،
‫هرگز برای زندگی به کشورمون ‫برنگشته‌ایم.
‫ما از دور رؤیای شیلی رو می‌بینیم.
‫کوردیلرا با قدرت و شخصیتش،
‫استعاره‌‌یِ این رؤیاست.
‫ولی در دورانِ کودکیم،
‫هیچ کنجکاوی‌ای نسبت به ‫رشته‌کوه‌های «آند» احساس نمی‌کردم.
‫چون نسل من به شدّت،
‫مشغولِ ساختِ جامعه‌ای جدید بود.
‫کوردیلرا، انقلابی نبود.
‫با گذشتِ سال‌ها،
‫توجهم به سمتِ کوه‌ها ‫معطوف شده.
‫اون‌ها من رو مجذوبِ خودشون می‌کنند.
‫شاید اون‌ها،
‫دروازه‌ای برایِ
‫درکِ شیلیِ امروزی باشند.
‫کوردیلرا یه رازه، نمیشه توضیحش داد. ‫وجود داره.
‫نگاه کردن بهش، همیشه...
‫[فرانسیسکو گازیتوآ ـ فیلمساز]
‫آدم رو در حالتی رؤیایی قراره میده.
‫ماده‌‌ای از جنسِ رؤیاست.
‫اونجا ماده‌های رؤیایی، ایستادند.
‫و ما اینجا.
‫احساس آرامش می‌کنیم و ‫همیشه همراهیش می‌کنیم.
‫مثل یه صندلی محکم می‌مونه.
‫نمی‌لرزه، به جلو و عقب حرکت نمیکنه.
‫وقتی زیبایی کوردیلرا رو تداعی می‌کنم،
‫منظورم زیباییِ کُلی‌ اونه، ‫غم‌انگیز و حیرت‌آور بودنش،
‫منظورم قدرتشه.
‫و همینطور ملایمتش.
‫هیچ‌چیزی ملایم‌تر و لطیف‌تر از ‫درّه‌هاش، سراغ ندارم.
‫و مناطق شناخته‌شده‌ی نمناک و مرطوبش.
‫چیزی یا جایی نجیب‌تر از اونجا، ‫نمی‌شناسم.
‫پرنده‌هایی که اونجا زندگی می‌کنند.
‫طوری‌که علف‌ها رشد و حرکت می‌کنند.
‫علف‌ها و لارِتاها. ‫(لارتا یا یارتا: گیاه بومی آمریکای جنوبی)
‫گیاهی که بیش از هزار سال رشد میکنه و
‫تپه‌های سبز رو شکل میده.
‫و باد...
‫ما در زبان بومی به باد میگیم راکو.
‫وقتی می‌وزه، مخصوصاً شب‌ها، ‫بوی متفاوتی به مشام میرسه.
‫بوی کوهپایه‌های کوردیلرا،
‫که سنگ‌هاش هم اسیدی هستند.
‫برای اینکه رشته‌کوه‌های آند رو بشناسید و ‫دوست‌شون داشته باشید،
‫باید بدونید منشأ این باد از کجاست.
‫بادی که بین رشته‌کوه‌ها میوزه و،
‫با صدا‌یِ خوش‌آهنگ و رایحه‌اش،
‫با ما حرف میزنه.
‫بوی صخره‌ها، بوی گیاهان.
‫این واقعیته، واقعیتی که دارم ‫باهاش روبرو میشم.
‫به اینجا برگشتم.
‫به هیچ چیز دیگه‌ای نیاز ندارم.
‫در رشته‌کوه‌های آند بودن،
‫مثل بودن در یک صندوقچه‌ست.
‫صندوقچه‌ای مملو از عمیق‌ترین ‫قوانین شاعرانه.
‫انگار که آند همه‌چیز رو درون خودش ‫جای داده.
‫درّه‌ها، یخچال‌های طبیعی،
‫و آب، آبی که در خالص‌ترین ‫حالت ممکن وجود داره.
‫همه‌چیز در آند اتفاق میوفته.
‫همه‌چیز درونش هست.
‫وقتی برای سال‌ها در آند زندگی کنید،
‫احساس می‌کنید درون یه ظرفِ ‫بزرگ و سنگی هستید،
‫سنگی که شامل همه‌چیز هست.
‫وارد منطقه‌ای میشید که روی ‫نقشه نشون دادم.
‫هزارتویی از درّه‌ها.
‫واقعاً یه هزارتوئه.
‫اینجاست که رد پای اجدادمان رو ‫پیدا می‌کنیم:
‫کچواها... ‫[کچوا: سرخپوستان آمریکای جنوبی]
‫فرهنگ ما بیست‌هزار ساله‌ست، ‫نه پونصد ساله.
‫فرهنگ و آثاری بیست‌هزار ساله رو ‫دنبال می‌کنیم.
‫این ترکیبی از سنگ و آهن‌ـه.
‫سنگش رو از معدن خودم ‫استخراج می‌کنم،
‫و برای آهن هم، از آهن محلی ‫استفاده می‌کنم.
‫این چیزی که اینجاست،
‫قدیم‌ها توی کِشتی‌ها بود.
‫صنعتِ ساختش، ارتباط نزدیکی با ‫کوردیلرا داره.
‫این به ما یادآوری میکنه که ‫نیمی از خون ما از شهر «والپارایسو»‌ـست.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫به این میگن گُلباد. ‫(نشان‌دهنده‌ی جهت و سرعتِ وزش باد)
‫ما برای فهم موقعیت ستاره‌ها و ‫مسیریابی کشتی‌ها ازش استفاده می‌کنیم...
‫اینطوری بود که نیمی دیگر از ‫خونِ ما از دریا‌ست.
‫من مجسمه‌سازم و از کوردیلرا ‫الهام می‌گیرم.
‫ما هنرمندیم.
‫هنرمند، حافظِ زیباییِ کشورش‌ـه.
‫هنرمندها هرجا که باشند باید ‫از زیبایی کشورشون حفاظت کنند.
‫کشوری که 80 درصد خاکش رو متروکه ‫بذاره، زیست‌پذیر نیست و دوام نمیاره.
‫کشور قابل‌اتکاء و مُعتبری نیست.
‫رشته‌کوه‌های آند، 80 درصد ‫از خاک شیلی رو تشکیل میدن.
‫متروکه‌ست!
‫این کشور باید از کوردیلرایِ خودش ‫محافظت کنه.
‫باید از 80 درصدِ وجودش محافظت کنه.
‫کوردیلرا یه راز بزرگه،
‫ماهیتش رو آشکار نمی‌کنه.
‫به‌خاطر حرفه‌ام این حرف رو می‌زنم.
‫هر سنگی رو که از کوردیلرا،
‫استخراج یا پیدا می‌کنم،
‫حتماً تراش‌ش میدم تا ‫رگه‌های داخلش رو ببینم.
‫کوردیلرا یادم میندازه که
‫همیشه در کودکی،
‫زمانی که پدرم رو همراهی می‌کردم،
‫می‌خواستم بدونم
‫پشتِ هر کوه چه چیزی وجود داره.
‫برای من مثل یه راز بود.
‫از یک کوه بالا می‌رفتم و
‫کوه‌ دیگه‌ای رو کشف می‌کردم.
‫این فقط گوشه‌ای از کوردیلرا‌ـست.
‫ما نیاز دائمی به دونستنِ چیزی که ‫اونجا نهفته‌ست، احساس می‌کنیم.
‫کوردیلرا یه منطقه‌ی افقی بی‌پایانه،
‫نسبت به ارتفاعش، ‫وسعتِ بیشتری داره،
‫هشت هزار متر ارتفاع داره و ‫شش هزار مترش در شیلی واقع شده.
‫این نقطه تحولِ تاریخی، ‫همیشه وجود داشته و داره.
‫و نه تنها از لحاظ طبیعی، بلکه
‫به اعتقاد من، ‫این یه نقطه عطف فرهنگی‌ـه.
‫تعریف کردنش دشواره، ‫چون من هوای اونجا رو تنفس می‌کنم.
‫من هم بخشی از یه منظره،
‫با ویژگی‌های خاص خودش هستم.
‫فقط یک درّه نیست،
‫من هم با این کوه‌ها زندگی می‌کنم.
‫بین کوه و دریا.
‫چنین فضاهایی نوعی جزیره رو ‫تشکیل میدن.
‫ازم محافظت می‌کنن، ‫ولی هم‌زمان،
‫باعث گوشه‌گیرشدنم میشن.
‫همیشه احساس می‌کردم،
‫زمان در شیلی کُندتر می‌گذره،
‫شاید دلیلش، وجودِ این دیوارِ سنگیه.
‫وقتی در کوهستان و ‫بین کوه‌ها سفر می‌کنم،
‫حس می‌کنم گذشته بهم نزدیک‌تره.
‫چیزهایی رو به یاد میارم که ‫فکر می‌کردم فراموش‌شون کرده بودم.
‫سانتیاگو به کوردیلرا پشت میکنه، ‫بهش نگاه نمیکنه.
‫به طرفش حرکت نمیکنه. ‫علاقه‌ای بهش نداره، درکش نمیکنه.
‫وقتی به کوردیلرا نگاه می‌کنم،
‫آشکارا، میلیون‌ها سال تکامل رو ‫به چشم می‌بینم.
‫با نفوذ بیش‌تر به کوه‌ها،
‫قله‌هایی رو کشف می‌کنید،
‫که قبلاً از درّه‌‌ی مرکزی ‫قابل‌مشاهده نبودند.
‫علاوه بر این، بیش‌تر از پیش، ‫به گذشته برمی‌گردید.
‫هر چقدر در کوردیلرا جلوتر برید،
‫هر چقدر بیش‌تر واردش بشید، ‫به گذشته‌های دورتر سفر می‌کنید.
‫آثاری از دنیاهای قدیم می‌بینید،
‫هر چقدر در این کوه‌ها جلوتر میرید،
‫دنیاهایِ باستانیِ‌ بیش‌تری کشف می‌کنید.
‫من با نگاه کردن به...
‫به کوردیلرا و به خصوص با نگاه کردن ‫به یه آتشفشان بزرگ شدم.
‫سؤال‌های زیادی از خودم می‌پرسیدم.
‫سؤال‌های زیادی درباره‌ی این آتشفشان.
‫چرا قسمتی ازش گُم شده؟
‫چرا روی قلّه‌ی کوه، جرقه‌های ‫آتیش می‌بینیم؟
‫داستان‌های زیادی از یه فوران بزرگ،
‫که در کودکی پدربزرگ و مادربزرگم ‫رخ داده بود، وجود داشت.
‫این آتشفشان باعثِ رمز و رازهایِ ‫بسیاری شده بود.
‫وقتی برادرم بچه بود،
‫یه حرفی زد که
‫از نظر من منطقی بود. ‫گفت: کوردیلرا مثل یه مادر می‌مونه.
‫حتی اگه نمی‌تونستی ببینیش، ‫می‌دونستی کجاست.
‫حس می‌کنم کوردیلرا یه مُحافظه.
‫گاهی وقت‌ها هم فکر می‌کنم...
‫چیزیه که ما رو از...
‫تمام چیزهایی که فراتر از اونه ‫و از تمام دنیا، جدا میکنه.
‫از لحاظ جغرافیایی،
‫مثل دیواری می‌مونه که ما رو ‫از تمام دنیا جدا میکنه،
‫یا مثل دیواری می‌مونه،
‫که ما رو در مقابلِ بقیه‌ی دنیا ‫محافظت میکنه.
‫یه جنبه‌ی دوگانه داره.
‫دوست دارم کوردیلرا رو مثلِ ‫دریایی تصور کنم که
‫از ما جزیره‌ای میسازه.
‫این ایده که از ما جزیره‌ای ساخته رو ‫دوست دارم،
‫چون جزیره‌ها فرهنگ‌هایی بسته و ‫قدرتمند،
‫با هویتِ محلّیِ قوی ایجاد می‌کنند.
‫وقتی که وارد کودریلرا میشید، ‫چه پیاده، چه سواره، چه با وسیله‌ی نقلیه،
‫مهم‌ترین چیزی که ‫برای شما آشکار میشه اینه که
‫اونجا خودش کشوری مستقله که
‫کنار کشور ما زندگی میکنه.
‫در برخی نقاط،
‫وسعت درّه‌های کوردیلرا ‫به ‌اندازه‌ی شیلی هستند.
‫کوردیلرا دو بُعد داره: ‫طول...
‫و عرضش.
‫کوردیلرا،
‫مثل تصویری روی جعبه‌‌ی کبریت‌ـه. ‫ما تصور می‌کنیم اگه به قُله برسیم،
‫و از بالای قله به اطراف نگاه کنیم، ‫می‌تونیم آرژانتین رو ببینیم.
‫مثل دکورِ روی صحنه‌ی تئاتر.
‫وقتی بچه بودم، اولین بار، ‫تصویر کوردیلرا رو رویِ
‫جعبه‌‌ی کبریت دیدم.
‫انگار زمان متوقف شده بود.
‫روی جعبه‌های کبریت امروزی هم ‫تصویرش رو می‌بینید.
‫این تصویرها به من انگیزه میدن که ‫از محله‌ام دیدن کنم.
‫بین این دیوارها،
‫خاطرات من انبار میشن.
‫اینجا به دنیا اومدم و ‫راه رفتن رو یاد گرفتم.
‫اینجا بازی کردم،
‫و یاد گرفتم آدمی باشم که ‫امروز هستم.
‫سال‌ها بعد،
‫زمانی که خونه‌مون دیگه ‫مال ما نبود،
‫یه نفر این ویرانه‌ها رو نقاشی کرد.
‫آسمان‌خراش‌های اینجا،
‫با معجزه ساخته نشدن.
‫با دوربینم می‌تونم،
‫از ویرانه‌های دوران کودکیم، ‫فیلم بگیرم.
‫بعدها، همراه با خانواده‌ام،
‫در این خونه زندگی می‌کردیم.
‫زمانی که اینجا زندگی می‌کردیم، ‫من بزرگ شده بودم و فیلم‌ساز بودم.
‫در دهه‌ی هفتاد،
‫زمانی که سی ساله بودم،
‫اینجا مستندم،‌«نبرد شیلی»‌ رو ‫آماده کردم.
‫یه تیم کوچیک پنج نفره بودیم.
‫از همه‌چیز فیلم می‌گرفتیم:
‫اول از شور و هیجانی که ‫هم در وجود ما و هم در وجودِ
‫تمام مردم موج می‌زد.
‫و بعد،
‫از تنش‌هایی که منجر به کودتا شد، ‫فیلم گرفتیم.
‫هر روز صبح خونه رو ترک می‌کردیم.
‫روز کودتا،
‫برای آخرین‌ بار برگشتم و ‫فقط یه حلقه فیلم داشتم.
‫اصلاً تصور نمی‌کردم که «نبرد شیلی»،
‫هنوز وجود داشته باشه.
‫اون فیلم انعکاسی از گذشته‌‌ی منه و ‫هنوز هم رهام نکرده.
‫کودتا،
‫یک زلزله‌ی شدید بود که
‫زندگی همه‌ی ما رو ‫برای همیشه تغییر داد.
‫در یک انفجار مهیب گرفتار شدیم.
‫سکوت کردیم، زندانی شدیم.
‫میلیون‌ها نفر ترس عمیقی ‫احساس می‌کردن،
‫ترسی که برای اولین بار بود، ‫تجربه‌اش می‌کردیم.
‫سال‌های سال، ‫از فرزندان‌مون پنهان می‌کردیم که
‫چه اتفاقی افتاده و چه اتفاقی ‫هنوز در حالِ رخ‌ دادن‌ـه.
‫یادمه یه جایی خونده بودم که
‫وقتی بزرگ‌ترها ناراحت و عصبی هستند،
‫بچه‌ها احساس ناامنی می‌کنند.
‫تا به امروز هم، همچنان من رو ‫تحت‌تأثیر قرار میده.
‫اون ناامنی‌ای که حس می‌کنید،
‫وقتی والدین‌تون یا بزرگ‌ترها رو می‌بینید ‫که از حسِ خطر،
‫گیج شده‌ند،
‫ترسیده‌ند،
‫و اصلاً نمی‌دونند باید چی‌کار کنند،
‫چون شوکه‌ شده‌اند از تعصبی که
‫تا به این حد افراطی شده.
‫وقتی بچه بودم،
‫شاهد اَعمالی وحشیانه بودم،
‫شب‌ها وقتی خواب بودیم، ‫پلیس به خونه‌مون یورش می‌آورد.
‫ما رو از تخت بیرون می‌کشیدند.
‫سربازها با کلاه ایمنی ‫وارد اتاق ما می‌شدند.
‫تشک‌ها رو بلند می‌کردند،
‫حتی خونه‌ی عروسکم رو ‫هم می‌گشـتند.
‫ظاهراً به دنبال سلاح بودند.
‫نوازنده‌ای که توی خونه‌اش سلاح ‫مخفی میکنه. چقدر مضحک!
‫یادمه پشتِ نرده‌های مدرسه‌ام بودم،
‫دبیرستان «لاتینواَمریکانو»، در ‫خیابان «پدرو دوالدیوا».
‫از ترس خودم رو به بچه‌های دیگه ‫چسبونده بودم،
‫و داشتیم عبور تانک‌ها رو نگاه می‌کردیم.
‫یادم میاد که...
‫بزرگ‌ترها، خیلی ناراحت و ‫پریشون شده بودند.
‫تمام چیزهایی که ‫اتفاق میوفتاد رو می‌شنیدیم.
‫مردم می‌گفتن «ویکتور خارا» مُرده و ‫گریه می‌کردند.
‫[ویکتور خارا: شاعر، خواننده و ‫انقلابی شیلیایی]
‫یادم میاد توی مدرسه، وقتی خیلی ‫کوچیک بودم،
‫بعضی‌وقت‌ها میزها ‫شروع به لرزیدن می‌کردند.
‫بعد صدای وحشتناکی می‌شنیدیم،
‫خیلی جهنمی بود.
‫صدای هواپیماهای جنگی بود،
‫که در ارتفاع پایین پرواز می‌کردند.
‫ما بچه‌ها توی مدرسه،
‫وحشت‌زده می‌شدیم.
‫گریه می‌کردیم.
‫اون صدای کَر‌کننده،
‫خیلی به زمین نزدیک بود،
‫و واقعاً وحشتناک بود.
‫دیگه...
‫از بزرگ‌ترها سؤال می‌کردیم:
‫"چرا این اتفاق‌ها میوفته؟"
‫من و خانواده‌ام توی حصر خانگی بودیم.
‫اون چهار سال خیلی سخت بود.
‫چهار سال حبس خانگی.
‫افراد تحتِ بازداشتِ خانگی، ‫گروگانِ حکومت بودند.
‫اگه برای یکی از اعضای دولت، ‫یا ارتش،
‫اتفاقی میوفتاد،
‫مطمئن بودیم که شبونه میان سراغ‌مون و
‫یا ما رو مقابل دیوار ‫به صف می‌بستند،
‫یا می‌بردن‌مون اداره‌ی پلیس.
‫دربِ خونه و اتاق‌ها رو قفل نمی‌کردم.
‫چون می‌دونستم به زور بازشون می‌کنن.
‫اغلب با صدای مسلسل بیدار می‌شدیم.
‫در اولین روزهایِ پس از کودتا،
‫واقعاً وحشت کرده بودم.
‫خودم رو توی خونه حبس می‌کردم،
‫با دخترهام بازی می‌کردم،
‫برای اینکه نفهمن چه خبر شده.
‫جرأت نمی‌کردم برم تو خیابون.
‫اَسناد و مدارکم رو بدون ترتیب خاصی ‫مرور می‌کردم.
‫جرأت نمی‌کردم مجله‌ها،
‫روزنامه‌ها و مدارکی که برایِ
‫ساخت فیلمم، ‫جمع کرده بودم رو بسوزونم.
‫نمی‌دونستم باید چیکار کنم.
‫سه یا چهار روز ‫به همین منوال گذشت،
‫تا اینکه پلیس،
‫برای دستگیریم به خونه‌ام اومد.
‫خیلی وقت پیش،
‫وقتی بیست ساله بودم،
‫جام جهانی فوتبال، ‫اینجا برگزار شد.
‫برای تماشای بازیِ ایتالیا و شیلی ‫اومدم اینجا،
‫که ایتالیا هم برنده شد.
‫ولی چند روز بعد،
‫یه معجزه رخ داد:
‫شیلی تونست در جام جهانی ‫به مقام سوم برسه.
‫ما در رتبه‌ی سوم جهان قرار گرفتیم!
‫یادمه چندین ماه جشن گرفتیم.
‫بعدها،
‫دوباره به اون ورزشگاه برگشتم،
‫ولی به عنوانِ یه زندانیِ سیاسی.
‫این بار، چند هزار نفر بودیم.
‫دو هفته اسیر بودم،
‫بدونِ اینکه ارتش بفهمه که
‫حلقه‌های فیلمم رو کجا مخفی کردم.
‫نمای اسکوربرد ورزشگاه رو
‫خیلی خوب یادمه.
‫بعد از کودتا،
‫دیگه توی شیلی زندگی نکردم،
‫ولی تمام کار و وقتم رو ‫وقفِ کشورم کردم.
‫همین که از استودیو آزاد شدم، ‫از شیلی زدم بیرون تا
‫حلقه‌های فیلمم رو نجات بدم.
‫در اون مدت، افراد دیگه‌ای ‫به فیلم‌برداری ادامه دادند.
‫یکی از اون افراد، «پابلو سالاس» بود.
‫ممکن بود پابلو رو دستگیر کنن،
‫شکنجه کنن،
‫یا حتی به قتل برسوننش.
‫به شکل عجیب و معجزه‌آسایی ‫هیچ اتفاقی براش نیوفتاد.
‫بدون اون ما عکس‌ها و فیلم‌های زیادی ‫از مقاومت،
‫در برابر «پینوشه» نداشتیم.
‫سی و هفت ساله داره
‫فیلم‌برداری و عکس‌برداری میکنه.
‫شاید تنها فیلم‌ساز در آمریکای لاتین،
‫و یکی از معدود فیلم‌سازان ‫در دنیا باشه که
‫برای مدتی طولانی،
‫از واقعیت خودش و اطرافش فیلم‌برداری کرده.
‫به لطف تصاویر اون،
‫امروزه می‌تونیم سال‌هایی از
‫تاریخِ شیلی رو که از دست دادیم رو ‫بازسازی کنیم.
‫از کِی شروع کردی؟
‫فیلم‌برداری رو؟
‫از سال 82 یا 83.
‫و بعد از اون سال‌ها هم ادامه دادی.
‫تا سال 90 ادامه دادم، ‫زمانی‌‌که «پاتریسیو ایلوین» به قدرت رسید،
‫و «پینوشه» کنار رفت.
‫دو سال رفتم بلژیک و ‫سال 94 برگشتم.
‫امروزه کارگردان‌های جدیدی‌ ‫روی کار اومدند.
‫جوون‌های زیادی هستند.
‫هنوز هم جوون‌هایی هستند که
‫مستند می‌سازند.
‫هروقت راهپیمایی اعتراضی برگزار میشه،
‫و اگه وقت داشته باشم، میرم.
‫همیشه می‌تونم از فیلم‌هاش برای ‫آرشیوم استفاده کنم.
‫دیدگاه من اینطوریه؛ فیلم می‌گیرم و ‫اگه حوصله‌ام سر بِره، میرم آبجو می‌خورم،
‫و اون روز دیگه کار نمی‌کنم.
‫امروزه در راهپیمایی‌ها،
‫هر رهگذری می‌تونه با موبایلش یا، ‫با دوربین‌‌های کوچیک، فیلم بگیره.
‫امروزه همه‌چیز فرق کرده.
‫فقط مواقعی‌که درگیری‌ها خشن میشه، ‫یه فیلمبردارِ کاردرست می‌تونه فیلم بگیره:
‫وقتی که مسیرها رو مسدود می‌کنند و از ‫گاز اشک‌آور و ماشین آبپاش استفاده می‌کنند.
‫وقتی شرایط این‌طوری میشه، ‫تعداد ما هم کم‌تر میشه.
‫می‌تونیم از ماشین‌های آبپاش و سنگ‌هایی ‫که پرتاب میشه، فیلم بگیریم،
‫و هیچکس هم مانع‌مون نمیشه.
‫بَدترین لحظه بهترین لحظه‌ست.
‫چون اینطوری بهتر میشه فیلمبرداری کرد.
‫دیروز توی یه راهپیمایی شرکت کردم،
‫مردم وحشت کرده بودند.
‫تونستم از مردی که پلیس داشت، ‫بازداشتش می‌کرد، فیلم بگیرم.
‫تعقیب‌شون می‌کنم، وَنِ پلیس میرسه، ‫مرد رو هل میدن داخل ماشین،
‫و پسری در حالی‌که داره با موبایلش ‫صحبت میکنه وارد سکانس میشه.
‫شبونه به محله‌ی «لاویکتوریا» رسیدند،
‫منطقه رو محاصره و ‫بعد حمله کردند.
‫ساعت 03:00 صبح ‫از بلندگو فریاد می‌زدند.
‫خونه به خونه می‌رفتند.
‫به تمام منطقه یورش بردند.
‫تمام مردان 15 تا 65 ساله رو ‫بدون هیچ استثنایی،
‫با خودشون بُردند.
‫20 هزار نفر رو در استادیوم ‫زندانی کردند.
‫ما رفتیم به اون محله تا از خونه‌هایی که
‫روی درب‌شون، یه مثلثِ قرمز ‫نصب کرده بودند، فیلم بگیریم.
‫یه برچسب سفید بود که ‫وسطش یه مثلثِ قرمز کشیده بودند.
‫پرس‌وجو کردیم و به ما گفتن که
‫ارتش، به خونه‌هایی که یورش برده، ‫این برچسب رو زده.
‫همه‌ی مَردها رو برده بودند،
‫اون وضعیت، با هیچ جای دنیا ‫قابل‌مقایسه نبود.
‫از اونجا زدیم بیرون.
‫وارد یه ساختمونی شدیم که
‫مُشرف به استادیوم بود و بین طبقات ‫سوم و چهارم مستقر شدیم.
‫از اون‌جا استادیومِ‌ ‫پُر از جمعیت رو می‌دیدیم.
‫دیوارهای استادیوم خیلی بلند بود.
‫تاجایی‌که تونستم خودم رو بالا کشیدم و ‫فیلم‌برداری کردم.
‫تصویرش، کیفیتِ چندان خوبی نداره،
‫ولی می‌تونید انبوه زندانی‌ها رو ببینید.
‫اردوگاه کار اجباری بود و دیکتاتوری ‫به‌ وضوح آشکار بود.
‫حیرت‌آور بود.
‫فیلم گرفتیم و فوراً اونجا رو ترک کردیم.
‫دیکتاتوریِ تمام‌عیار بود.
‫وحشتناک بود.
‫مُدام به همه‌جا حمله می‌کردند.
‫نه فقط به محله‌های فقیرنشین.
‫به سایر محله‌ها هم حمله می‌کردند.
‫ولی در سایر محله‌ها، ‫خشونتِ کم‌تری به کار می‌بُردند.
‫یورش به محله‌ی لاویکتوریا،
‫با خشونت شدیدی همراه بود. ‫تمام مَردها رو دستگیر کردند.
‫وقتی عکس‌ها و فیلم‌هایِ‌ ‫پابلو رو نگاه می‌کنم،
‫متوجه میشم که زندگی ما، ‫مسیرهای مختلفی رو طی کرده.
‫پابلو یکی از افرادی بود که موند.
‫من یکی از افرادی بودم که فرار کردم.
‫ولی ما هر دو،
‫در یک چیز اشتراک داریم:
‫در جست‌وجویِ
‫یک آرمان‌شهر یا کشور و ‫دولتی ایده‌آل هستیم.
‫حالا می‌خوام،
‫به ماشینِ زمانِ پابلو قدم بذارم.
‫می‌خواستم نشون بدم ‫چه اتفاقاتی داره میوفته.
‫به مردم اینجا نشونش بدم، ‫نه به کشورهای دیگه.
‫مردمِ خارج از کشور از همه‌چیز ‫اطلاع داشتند.
‫از همون روز اول: ‫از زندانیانِ در استادیوم،
‫جنازه‌هایی که به رودخونه‌ی ماپوچو ‫انداخته شدند، اردوگاه‌های کار اجباری.
‫این‌ها همه در خارج از کشور ‫نمایش داده میشد، ولی اینجا نه.
‫اینجا هرچیزی که‌ می‌خواستند، ‫به ما می‌گفتند.
‫وقتی تظاهرات شروع شد، می‌خواستم ‫فیلم‌ها رو به مردمِ اینجا نشون بدم.
‫وقتی دورانِ دیکتاتوری به پایان رسید،
‫دیدم تعداد بسیار زیادی فیلم و ‫عکس دارم.
‫سعی کردم فیلم‌ها رو از بین نَبَرم ‫ولی خب، مجبور بودم.
‫این آرشیوها از هیچ ساخته شده‌‌ند.
‫از آرمانِ من برای نشان دادنِ اون‌چیزی که ‫در حال رخ دادنه، به‌ وجود اومدند.
‫خودم رو وارد این‌ کار کردم و
‫باید ادامه‌ بدم. ‫دلیلش رو هم نمی‌دونم.
‫می‌خوام مشعلِ مسیر رو روشن نگه دارم.
‫چه مدته این‌طوری آرشیو شدند؟
‫27 سال از
‫پایانِ دیکتاتوریِ پینوشه می‌گذره،
‫و هر بار که دفترم رو تغییر می‌دادم،
‫مجبور بودم همه‌ی این نوارها رو ‫با خودم ببرم.
‫این یه نوار بیست دقیقه‌ایه.
‫بیست دقیقه.
‫بعدها، از این نوع نوارها ‫وارد بازار شد.
‫کوچیک‌تره،
‫و می‌تونید باهاش 4 ساعت ‫فیلمبرداری کنید.
‫4 ساعت.
‫باورنکردنیه.
‫این یه هارد دیسکه که ‫میشه روش 1/200 ساعت،
‫فیلم، ذخیره کرد.
‫اینا زندگی ما رو تغییر دادند.
‫باتری‌ش رو ببینید.
‫این یکی 3 ساعت فیلم می‌گیره.
‫اون‌روزها، این‌چیزها قابل‌تصور نبود.
‫شب‌ها می‌تونید از همه‌چیز فیلم بگیرید، ‫مقرون‌به‌صرفه‌تر هم هست.
‫اگه اون‌موقع تجهیزاتِ امروزی رو داشتیم...
‫بنظر من باید بیش‌تر فیلم می‌گرفتیم.
‫من فرصتش رو داشتم، ‫ولی این‌کار رو نکردم.
‫هر کاری از دستم برمیومد، انجام دادم.
‫البته کارهای زیادی میشد کرد.
‫آدمکش‌ها!
‫مرگ بر پلیس!
‫پلیس‌های مزدور رو بکُشید!
‫«همه‌ی انسان‌ها،
‫برابر به دنیا می‌آیند و از حیثِ ‫شأن و حقوق برابر هستند.
‫آن‌ها عقل و وجدان دارند و باید،
‫با روحیه‌ی برادری و برابری عمل کنند.»
‫آیا یک شکنجه‌گر می‌تواند در تلویزیون ‫از دموکراسی صحبت کند؟
‫نه، نمی‌تواند!
‫آیا یک شبکه‌‌یِ تلویزیونیِ کاتولیک، ‫می‌تواند در مورد شکنجه سکوت کند؟
‫نه، نمی‌تواند!
‫آیا همدستِ شکنجه‌گر می‌تواند‌ ‫از عدالت صحبت کند؟
‫نه، نمی‌تواند!
‫آیا یک شبکه‌‌ی تلویزیونی کاتولیک، ‫می‌تواند در مورد شکنجه سکوت کند؟
‫نه، نمی‌تواند!
‫ادواردو خارا در اثر شکنجه درگذشت.
‫تلویزیون همدستِ دیکتاتورهاست!
‫درباره‌ی مرگ و میرها در‌ ‫درگیرهایِ ساختگی دروغ می‌گوید.
‫تلویزیون دروغ می‌گوید!
‫درباره‌ی زندانیان ناپدید‌شده ‫دروغ می‌گوید.
‫تلویزیون دروغ می‌گوید!
‫سیزده سال دیکتاتوری کافی‌ست.
‫دست از شکنجه بردارید!
‫نه، نزنید! ولم کنید!
‫دانشگاه شیلی را آزاد کنید!
‫او سقوط خواهد کرد!
‫همه سقوط او را حس می‌کنند!
‫آلنده اینجاست! ‫[سالوادور آلنده: رئیس‌جمهور پیش از پینوشه]
‫چَپـی‌ها کسانی بودند که
‫دشمن شناخته شدند و ‫هدفِ این طوفان قرار گرفتند.
‫جناح راست، از «آلنده‌»یِ چپ‌گرا بیزار بود.
‫از طریق رسانه‌ها، تبلیغات وسیعی ‫بر علیه‌اش به راه انداخته بودند.
‫هر نوعی از انحراف که قابل‌تصور بود رو ‫بهش نسبت داده بودند:
‫بی‌احساس، بی‌خدا،
‫انسان نبودن، وطن‌فروش،
‫بچه‌‌کُش و بچه‌خوار،
‫ویران‌ کننده‌ی کشور و نهاد‌های کشور،
‫ویران کننده‌ی کلیسا و ‫ارزش‌های ملّی.
‫حزب چپ رو تبدیل به هیولایی کرده بودند ‫که باید از بین می‌رفت.
‫همونطور که گفتیم،
‫به منطقی رسیده بودند که
‫قابل‌مقایسه با ذهنیت نازی‌هاست:
‫باید جامعه رو به عنوانِ ‫اُرگانِ واحدی ببینیم که
‫عناصر خاصی از اون جامعه بیمار هستند.
‫حتی می‌گفتند برخی از مردم شیلی ‫سرطانی هستند،
‫تومورهایی که باید ریشه‌کن بشن.
‫آدمکش‌ها!
‫دیکتاتور، 154 زن رو کشته!
‫ما خواستار مجازات هستیم!
‫نه به مصونیت از مجازات!
‫450 هزار زن زیر شکنجه‌ی ‫حکومت دیکتاتوری هستند!
‫دکتر خبر کنید!
‫عقب وایسید!
‫اتفاقی که در شیلی افتاد، یه طوفان بود.
‫میشه اسمش رو گذاشت؛ کهن‌الگو:
‫نیکی در برابر شر.
‫شرّی که مردم،
‫غیرنظامی‌ها، مردم بی‌دفاع،
‫بچه‌ها، جوون‌ها و... رو می‌کُشت.
‫بی‌بصیرتی بود، کوری و حماقت بود،
‫حماقتی تاریخی بود، مثلاً می‌گفتند:
‫ما داریم با شیاطین می‌جنگیم.
‫همین کوری بود که اجازه می‌داد ‫دیگران از چرخه‌یِ انسانیت خارج بشن،
‫تا حدی که مردم بی‌دفاع رو ‫با برق شکنجه کنند.
‫مردم رو قصابی کنند، مسموم کنند،
‫مثله کنند،
‫منفجر کنند، سر به نیست کنند.
‫نوعی از خشم بود!
‫واقعاً نمی‌تونم واژه‌های مناسبی براش ‫پیدا کنم!
‫در تمامِ دورانِ دیکتاتوری،
‫کوردیلرا در جای خود باقی ماند.
‫شاید بدون اینکه ما بدانیم، ‫ما را تماشا می‌کرده.
‫قبلاً هرگز به چنین موضوعی ‫فکر نکرده بودم،
‫ولی متعقدم که کوه شاهدی ‫بر همه‌چیز است.
‫چیزهایی که مردم سعی می‌کردن از ما ‫پنهان کنند را دیده.
‫اگر سنگ‌ها حرف می‌زندند و می‌توانستیم ‫کلام‌شان رو ترجمه کنیم،
‫امروزه پاسخ‌هایِ گم‌شده‌یِ بی‌شماری را ‫به دست آورده بودیم.
‫عکس‌ها و فیلم‌هایی که ما گرفتیم...
‫چیزهایی که من و دیگران تونستیم در
‫دوران دیکتاتوری بگیریم، ‫حتی پنج درصد از اون جنایات نیست.
‫دیکتاتوری شکنجه کرد، کُشت، ‫تبعید کرد، ارعاب کرد...
‫هیـچکدوم از اینا فیلم‌برداری نشد.
‫فیلم‌برداری نشد.
‫اینکه شاهد شکنجه باشی، ‫خودش یه بحث جداگانه‌ست.
‫از اون‌هم فیلمبرداری نشده.
‫تصاویری که ما داریم،
‫به ما میگن دیکتاتوری، ‫چقدر وحشتناک بوده.
‫از روی باقی تصاویر میشه ‫خیلی‌چیزها فهمید.
‫این‌ها همه در دوران دیکتاتوری ‫اتفاق افتاد.
‫هیچکس نمی‌تونه بگه که
‫ما نمی‌دونستیم. ‫ما هیچی نمی‌دونستیم.
‫ما، مردم عادی، هرچیزی که ‫اتفاق می‌افتاد رو بلافاصله می‌فهمیدیم.
‫پانزده یا بیست سال بعد نمیشه گفت ‫من هیچی نمی‌دونستم.
‫تا بعد از دستگیری پینوشه در لندن،
‫همچنان ناپدیدشده‌ها رو انکار می‌کردند. ‫بین سال‌های 1998 تا 2000 بود!
‫تمام ناپدید‌شده‌ها و شکنجه‌ها رو ‫قویاً انکار می‌کردند.
‫می‌گفتند شما دارید از ما‌ ‫سوءاستفاده می‌کنید.
‫هفته‌ی پیش،
‫گفتند: «خطایی» بوجود اومده بود.
‫دیگران به سرعت تصحیحش کردن: ‫وحشت، نه خطا!
‫عدالت! ما عدالت می‌خواهیم!
‫آدمکش‌ها!
‫بنظر من بازیگران کودتا و دیکتاتوری، ‫معتقدند که
‫کارِ درست رو انجام دادند.
‫هنوز هم تحتِ تأثـیرِ ‫این طلسم هستند.
‫واقعاً نمی‌دونم...
‫نمی‌دونم چه اسمی براش انتخاب کنم. ‫جادو شده بودند، فریب خورده بودند...
‫خیال می‌کردند دارند با دشمنی مرگبار ‫می‌جنگند،
‫دشمنی که کشور رو در هرج‌ومرجِ ‫وحشتناکی،
‫فرو می‌بَره.
‫هنوز هم تحت تأثیر این طلسم هستند.
‫و همین باعث میشه که
‫این نبرد رو به‌ عنوانِ ‫یه نبردِ حماسی ببینند.
‫معدود افرادی که تونستند طلسم رو ‫بشکنند و
‫و ببینند واقعاً چـه‌کارها کردند:
‫قتل‌عامِ مردان و زنان و کودکانِ ‫بی‌دفاع و...
‫این افراد دو گزینه دارند:
‫یک: ابزار ناراحتی و تأسف می‌کنند‌. ‫و با اختیارِ خودشون کناره‌گیری می‌کنند
‫دو: انکار.
‫که رایج‌ترین و ساده‌ترین انتخابه،
‫انتخابی که به اونا آرامش میده.
‫من معتقدم اون افراد،
‫با این اطمینانِ خاطر خواهند مُرد که ‫کشورشون رو به خوبی هدایت کرده‌ند.
‫پس هنوز هم تحتِ تأثیـرِ ‫اون طلسم هستند.
‫یعنی این اِنکار، به معنایِ ‫نادیده‌گرفتن حقایقه؟
‫البته.
‫نه فقط نادیده‌گرفتن، ‫بلکه تفسیرِ مجددِ حقایق.
‫حقایق رو از دیدگاه فاشیستیِ ‫خودشون تفسیر می‌کنند:
‫حقایق رو اسطوره‌ای و حماسی می‌کنند.
‫درحالی‌که آنچه که در واقعیت ‫اتفاق افتاد، کورکورانه و
‫شنیع بود.
‫بین کودتاگرانِ سیاسی و مدنی و ‫کسانی که تقریباً
‫در دهه‌ی 90 حکومت کردند، ‫نوعی تداوم وجود داشت.
‫همدست بودند.
‫با سکوتشون همه‌چیز رو ‫مخفی می‌کردند.
‫بقایای سالوادور آلنده رو برگردوندند و
‫دوباره به خاک سپردند.
‫خودِ این عمل، کنایه‌آمیز بود.
‫اونا رو از یه سوراخ بیرون می‌آوردند تا ‫سریعاً در سوراخ دیگه‌ای قرار بگیرند.
‫همین کارشون باعث شد،
‫کشور در بی‌خبری کامل از ‫آنچه که رخ داده، بمونه.
‫این سنگفرش‌ها سال‌هاست که ‫اینجا هستند.
‫از سنگ‌های کوردیلرا ساخته شدند.
‫بچه که بودم دلم می‌خواست ‫روی این سنگ‌ها قدم بزنم.
‫از دست مادربزرگم فرار می‌کردم و
‫روی این سنگ‌ها قدم می‌زدم.
‫بعدها، این سنگ‌فرش‌ها ‫اولین چیزهایی بودند که
‫ردِ پایِ وحشتی که در شهر ‫قدم می‌زد رو حس کردند.
‫مردم،
‫صدای تانک‌ها و کامیون‌های نظامی رو
‫می‌شنیدند.
‫شب‌ها هم صداهایی می‌شنیدند که ‫تاحالا به گوش کسی نخورده بود.
‫صبح‌ها هم می‌دیدند یه عدّه‌ای ‫یه عدّه‌ی دیگه رو دنبال می‌کنند.
‫وقتی بیرون می‌رفتند،
‫با ترس و لرز راه می‌رفتند.
‫اگه صخره‌های کوردیلرا می‌تونستند ‫صحبت کنند،
‫از خون‌هایی که بر اون‌ها ‫جاری شده بود، می‌گفتند.
‫اینجا، اسمِ
‫تعدادی از قربانی‌ها حک شده.
‫جنایاتی رخ داده که این‌ها هرگز ‫نمی‌تونند به زبون بیارند.
‫فقط فعل سوءاستفاده رو به کار می‌برند. ‫یکبار هم به خطای خودشون اعتراف نکردند.
‫ناجورترین چیز درباره‌یِ ‫وضعیتِ امروز همینه.
‫ما...
‫ازشون می‌خوایم که ‫اقداماتشون رو بپذیرند.
‫اونا میگن که اشتباه کردند و ‫از خطِ قرمزها عبور کردند.
‫ولی از سیستم اقتصادی راضی هستند.
‫از اقتصاد، سو‌ءاستفاده می‌کنند و ‫سود می‌برند.
‫روز به روز ثروتمندتر میشند.
‫کشور هم توسعه پیدا کرده، ‫این رو قبول دارم.
‫دیگه منطقه‌ی فقیرنشینی باقی نمونده.
‫امروزه، مردم فقیر هم اتوموبیل و ‫تلفن همراه دارند.
‫زندگیشون تغییر کرده،
‫نسبت به دورانِ پایانِ دیکتاتوری ‫زندگیِ خیلی بهتری دارند.
‫ولی تفاوت‌های اجتماعی همچنان ‫پابرجاست.
‫کافیه به محله‌های شیک و ‫ویلاهای کنار دریا و
‫کلبه‌های کوهستانی نگاه کنید...
‫یا ساحل دریاچه‌ها... ‫اون‌ها مالکِ دریاچه‌ها هستند!
‫تمام نقاط زیبای ساحلی، ‫خصوصی هستند.
‫ما اجازه‌ی دسترسی ‫به اون نقاط رو نداریم.
‫همینه که هست.
‫اون‌ها همچنان مسئول هستند.
‫تفاوت‌ها بسیار زیاده.
‫بزرگراه‌هایی ساخته‌‌ند که محله‌هاشون رو ‫به فرودگاه متصل میکنه،
‫بدونِ اینکه نیاز باشه ‫از شهر سانتیاگو عبور کنند.
‫این وضعیت، قابل قبول نیست.
‫از چیزی که پینوشه به‌جا گذاشته ‫سوءاستفاده می‌کنند.
‫و با این‌حال،
‫بابتِ موفقیت‌هاشون، ‫خودشون به خودشون تبریک میگن.
‫امروزه، هنوز هم می‌بینیم که ‫کودتاچی‌ها دارند بُرد می‌کنند.
‫هنوز یادمون هست که کودتا،
‫بر پایه‌ی دو اساس بود:
‫ایجاد یه مدل اقتصادی،
‫و ساختاری مدنی که ‫بر اون اقتصاد تکیه داره.
‫به عبارتی دیگه همون نئولیبرالیسم و ‫قانون اساسی سال 1980.
‫این چیزها هنوز ‫به قُوتِ خودشون باقی موندند.
‫بعد از کودتا چه گذشت؟
‫بعد از کودتای نظامی،
‫شیلیِ نئولیبرال، نه فقط ‫یک تجربه‌ی اقتصادی،
‫بلکه ایجادِ درکِ جدیدی از ‫دنیایِ امروزی‌ست.
‫نئولیبرالیسم، ایده‌یِ سودآوری رو
‫نه فقط برای تجارت، بلکه برای ‫زندگی هم مطرح میکنه.
‫در هنر، در فرهنگ،
‫در بهداشت، در آموزش، همه‌چیز باید ‫برای عدّه‌ی خاصی سودآور باشه.
‫شیلی، برای سرمایه‌گذاران خارجی، ‫کشور باثباتی‌ محسوب میشه.
‫برای اینکه جذب‌شون کنند، ‫بهشون میگن اگه به اینجا بیاید،
‫مزایای زیادی وجود داره و ‫کسی کاری به کارِتون نداره.
‫اتحادیه‌های کارگری، ‫برای خارجی‌ها مشکل‌تراشی نمی‌کنند،
‫هیچ خطری برای پول و سرمایه‌شون در ‫این کشورِ باثبات وجود نداره.
‫این ثبات چطور بوجود اومد؟
‫خیلی وقت پیش، ‫در اولین روزهای جمهوری،
‫این ثبات با توسل به زور، ‫بوجود اومد.
‫در شیلی قطارهایی هستند ‫که شب‌ها تردد می‌کنند.
‫از معادنِ نزدیک کوردیلرا میان.
‫من رو یادِ قطارهایِ قدیمی‌ای میندازند،
‫که برای رسیدن به آرژانتین، ‫از کوه‌های آند عبور می‌کردند.
‫با اون قطارها، مواد معدنی رو ‫به بندر می‌رسونند.
‫بویژه آخرِ شب‌ها یا صبح‌هایِ خیلی زود.
‫همه به اون قطارها عادت کردند،
‫هیـچکس هم هیچ سؤالی نمی‌پرسه.
‫جدول زمانی ثابتی هم ندارند و ‫ثروتِ اصلیِ شیلی،
‫یعنی مس رو حمل می‌کنند.
‫بعضی‌وقت‌ها پشتِ چراغ قرمز می‌ایستند،
‫ولی هیـچکس از برنامه‌شون ‫خبری نداره.
‫این قطارهای نامرئی،
‫در نزدیکی روستاهای بی‌نام‌و‌نشون و
‫خونه‌یِ زنان و مردانِ نامرئی ‫حرکت می‌کنند.
‫در شیلی، چیزی که ‫دیده نمیشه، وجود نداره.
‫ما به خودمون میگیم: ‫مطمئناً یه جایِ کار میلنگه.
‫روح ما بیماره.
‫روح شیلی پوسیده‌ست.
‫خیلی عجیبه که در کشور فقیری که ‫تنها اقتصادش از مس هست،
‫این همه ثروتمند و میلیونر شیلیایی و ‫خارجی،
‫وجود داره.
‫در دهه‌ی شصت،
‫پنجاه درصد معادن مس ‫در مالکیتِ شیلی بود و
‫و در زمان آلنده، صددرصدِ مالکیتش.
‫امروزه، بخش شیلیاییِ شیلی،
‫کمتر از بخش خارجی‌شه.
‫بیش‌ترین مسِ ما رو ‫خارجی‌ها می‌بَرند.
‫درصدهاش رو نمی‌دونم.
‫شرکتی که بیش‌ترین مس شیلی رو ‫استخراج میکنه،
‫خارجیه، نه شیلیایی.
‫نظامی‌ها ما رو دور زدند، ‫فریب دادند، ما رو منحرف کردند.
‫این پیروزی دیکتاتوری‌ـه.
‫دیکتاتوری با تحویلِ کشور، ‫پیروز شد.
‫اون‌ها کشور رو فروختند.
‫برف، این منظره، در وسط کوردیلرا را ‫پوشانده است.
‫اگر این مکان را روی ‫نقشه جست‌وجو کنیم،
‫پیدا کردن آن بسیار دشوار است.
‫هیچ راه عمومی‌ای برای ‫بازدید از آن وجود ندارد.
‫هیـچکس نمی‌تواند ‫بدون اجازه به اینجا بیاید.
‫این قلمرویِ عظیمِ شیلی است که
‫از آنِ شیلی نیست.
‫در برخی از استان‌ها،
‫هشتاد درصد زمین‌ها ‫ملک خصوصی هستند.
‫آسمان‌خراش‌ها هنوز به ‫محله‌های سانتیاگو و
‫خانه‌های قدیمی که بایر بنظر می‌رسند،
‫حمله نکرده‌ند.
‫در کمال تعجب،
‫این سربازها جلوی دوربینم ظاهر شدند و
‫صحنه‌ی خاطره‌انگیزی بوجود اومد.
‫وقتی بچه بودم،
‫مادربزرگم من رو به رژه‌‌هایِ ‫جشن ملی می‌بُرد،
‫من همیشه تاریخش رو فراموش می‌کردم.
‫هنوز هم موسیقی‌ش همونه.
‫اینجا دفتر سابق پینوشه است،
‫پینوشه، بیست سالِ تمام، ‫ریاستِ رژه‌های نظامی رو بعهده داشت.
‫از این ساختمون متروکه که ‫پر از ارواحه،
‫خوشم میاد.
‫سایه‌ی ژنرال‌ها رو می‌بینم که
‫روی فرش‌ها راه میرند و ‫دستور میدند.
‫اینجا بود که پینوشه،
‫برنامه‌یِ پیشنهادیِ اقتصاددانانِ ‫اون دوره رو تأیید کرد.
‫اون ساختار اقتصادی رو ‫مستقیماً از شیکاگو آوردند.
‫وقتی دانشجو بودند،
‫فرمول تغییر اقتصادی یک کشور رو ‫یاد گرفتند.
‫ساختار شیکاگو،
‫رادیکال‌ترین فرمولی بود که ‫در اون زمان وجود داشت.
‫در یک کشور بسته و ‫بدونِ آزادی،
‫به اون‌ها آزادی کامل داده شد تا
‫ایده‌هاشون رو اجرا کنند.
‫هنوز هم افتخار می‌کنند به اینکه
‫شیلی اولین کشوری بود که
‫اون ساختار رو به کار گرفت.
‫پینوشه هم اون‌ها رو،
‫به عنوان وزیر دارایی و اقتصاد ‫منسوب کرد.
‫اون‌ها هم همه‌چیز رو خراب کردند.
‫اون دوره، آغازِ پایانِ کشوری بود که
‫بسیار دوستش داشتم.
‫امروزه هم در دولت‌های مختلف شیلی،
‫اقتصاددانانِ نئولیبرال، ‫منصوب میشند.
‫متأسفانه این یه پدیده‌ی جهانیه.
‫اتوموبیل‌های این قبرستان،
‫مانند اشیایی هستند که ‫در مسیر، گم شده‌اند.
‫بی‌فایده و از کار افتاده شده‌اند.
‫درست مثل این اتوموبیل‌ها،
‫هرچیزی که سابقاً شیلیایی بود، ‫کنار گذاشته شد.
‫در خیابان‌های سانتیاگو،
‫مردم در تلاش برای یافتن مسیر خود، ‫گم می‌شوند.
‫بدونِ اینکه هم‌دیگر رو ببینند ‫از کنار هم عبور می‌کنند.
‫این شهر یک هزارتو است
‫این سازمان اجتماعی، ‫جامعه‌ی شیلیایی‌ها رو غمگین میکنه.
‫مردم شیلی،
‫دوست دارند با همسایه‌هاشون ‫صحبت کنند،
‫گروه‌های محلی یا احزاب سیاسی ‫تشکیل بدهند،
‫دوست دارند مثل قبل در میدان‌هایِ ‫شهر، همدیگر رو ملاقات کنند.
‫این روزها فقط باید در شهرها ‫سفر کنی تا ببینی که
‫مردمِ امروزی،
‫بین شلوغی‌ها قدم می‌زنند.
‫من معتقدم غم و اندوه این کشور،
‫ناشی از روزهای قدیم نیست،
‫بلکه بخشی از سیستمی هست که ‫برخلاف ماهیت کشور، حرکت میکنه.
‫مسیری وجود داره، ‫ولی هیچکس نمیدونه به کجا منتهی میشه.
‫عدالت! حقیقت!
‫نه به مصونیت!
‫حقوق بشر، مردم رو کم‌تر از ‫قبل بسیج میکنه.
‫امروزه بحث حقوق زنان،
‫سقط جنین، تحصیل،
‫و بازنشستگی مطرحه.
‫امروزه این مشکلات، ‫واقعی هستند.
‫مشکلات سرکوب،
‫شکنجه و سربه‌نیست شدنِ مردم، ‫دیگه مشکلاتِ اساسی نیست.
‫بی‌عدالتی همچنان وجود داره.
‫هیچی تغییر نکرده.
‫جز اینکه هیچ مرگی وجود نداره و ‫کسی ناپدید نمیشه.
‫وضعیت به همین شکل ‫باقی می‌مونه.
‫من درگیر این موضوع شدم و
‫به انتخاب خودم هم درگیر شدم.
‫تنها چیزی که من می‌خوام اینه که
‫آثاری از دیکتاتوری‌‌ در این کشور،
‫و اینکه چطور زندگی می‌کردیم ‫باقی بمونه،
‫تا جوون‌ها ببینند و هیـچ‌چیزی از ‫تاریخ این کشور فراموش نشه.
‫و به این نقطه برسیم که ‫بفهمیم مردم این رو نمی‌خوان.
‫ترانه‌ی شادی
‫آواز شادی
‫آواز خواندن کسی که ‫منتظر یک روز جدید است
‫بیا، آواز بخوان، رؤیایت را بخوان
‫با رؤیای خود زندگی کنید
‫تا روزی که دوباره همه باهم
‫مثل برادر زندگی خواهیم کرد
‫تعداد ما همیشه بیش‌تره!
‫سیستم پینوشه امروز هم ‫پابرجاست.
‫یک سیستم اقتصادی که
‫به نفع ثروتمندانه و از فقرا ‫اخاذی میکنه.
‫اگه قبض‌هاتون رو پرداخت نکنید، ‫جریمه‌های سنگینی در انتظارتونه.
‫اگه یه فرد ثروتمند بخواد بانک بخره، ‫میره وام می‌گیره،
‫با سود پایینی هم بهش وام میدن.
‫اگه یه فقیر، یه جفت کفش نسیه بخره،
‫باید سه برابر قیمتِ کفش، پول بده.
‫اگه یه پولدار بانک بخره، ‫انگار داره نقل‌ونبات میخره
‫کشور ما اینطور میچرخه.
‫ولی کشورِ ماست.
‫من به آرژانتین و برزیل و ‫جای دیگه‌ای مهاجرت نمی‌کنم.
‫من مالِ اینجام.
‫آرشیو پابلو،
‫کنجی شکننده، ولی خارق‌العاده‌ست.
‫صفحه‌ای از تاریخ شیلی است.
‫هزاران چهره‌ی مقاومت مردمی را
‫دست‌نخوره و قابل ‌مشاهده ‫حفظ می‌کنند.
‫به لطف زحمات پابلو،
‫پاک کردن و تحریف تاریخ و این ادعا که
‫گذشته، این‌چنین نبوده، ‫محال است.
‫امروزه در سراسر شیلی،
‫فیلمسازان جوان زیادی هستند که ‫از همه‌‌جا فیلم می‌گیرند.
‫آن‌ها باهم خاطراتِ آینده را می‌نویسند.
‫این‌بار وقتی به شیلی رسیدم،
‫شدیداً مشتاقِ کشفِ ‫شیلی بودم.
‫ولی خیلی زود متوجه شدم که
‫کوردیلرا چیزی را از من ‫پنهان می‌کند.
‫پشت این صخره‌ها چیزی هست.
‫شاید بازتابِ کودتای نظامی باشد.
‫همین ندانستن،
‫احساسی بسیار شخصی را به وجد می‌آورد.
‫من هرگز از تنهایی‌ای که از
‫تاریخ 11 سپتامبر 1973 با من ‫مانده، صحبتی نکرده‌م.
‫مانند اضطرابی پنهان است،
‫مثل وقتی که قلبت فرو می‌ریزد،
‫مثل زمانی که
‫زلزله می‌آید.
‫46 سال است که ‫کشورم را ترک کرده‌ام.
‫در این مدت،
‫20 فیلم درباره‌ی شیلی ساخته‌ام.
‫بیش‌تر از کشورم ‫در خارج زندگی کردم.
‫به فیلم ساختن از راه دور ‫عادت کرده‌ام.
‫ولی احساس تنهایی نمی‌کنم،
‫در انزوا و لابلای زندگی روزمرّه ‫کار می‌کنم.
‫در روح من،
‫دود هرگز از خاکستر خانه‌ی من ‫زدوده نشد.
‫دوست دارم، اگر عمری بود،
‫خانه‌ام را بسازم و ‫دوباره از نو شروع کنم.
‫قطعات کوچکی از کهکشان را ‫در کوردیلرا پیدا کردم که
‫در موزه‌های شیلی نگهداری می‌شوند.
‫شهاب‌سنگ‌هایی هستند که
‫از آسمان سقوط می‌کنند.
‫قطعات کوچکی از سیارات هستند که
‫فاصله‌ی بسیار دور می‌آیند.
‫مادرم بهم گفت که
‫هر بار که شهاب‌سنگی می‌افتد، ‫در نیمه‌های شب،
‫آرزویی کن،
‫که اگر پنهانش کنی،
‫برآورده می‌شود.
‫اما من می‌خواهم آن‌را با صدای بلند بگویم.
‫آرزوی من این است که شیلی ‫روزهایِ خوشِ کودکی و سرور خود را بازیابد.
ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم .::9Movie.Tv::.