رنگ انار
اين فيلم سعي در بازگو کردن داستان زندگي يك شاعر ندارد
بلكه كارگردان تلاش كرده تا دنياي دروني شاعر را
در ميان لرزش هاي روحش، عشقش و رنج هايش
با استفاده ـي فراوان از تمثيل و كنايه
به وي‍‍‍ژه سنن شعراي دوره گرد ارمنستان در قرون وسطي دوباره خلق کند
من مردي هستم كه زندگي و روحم در عذاب است
در ابتدا، خدا بهشت و زمين را آفريد
... در روز ششم خدا گفت
... اكنون ما بايد انسان را
مطابق تصور و ميلمان بيافرينيم
و خدا انسان را مطابق تصور خود آفريد
مطابق تصور خود آفريد
... و خداي متعال انسان را از خاك زمين آفريد
... و در او دمِ زندگي دميد و انسان به روحي زنده تبديل شد
... و خدا انساني را كه آفريده بود برگرفت
... و به او زندگي در باغ عدن بخشيد
... بنابراين انسان بايد زمين را كِشت مي كرد
... و از باغ حفاظت مي كرد
... و خدا به او آموخت و گفت
خيلي ها به پيشگاه من آمدند كه خيلي كم» اين دنياي شگفت انگيز را مي شناختند
«آن ها در پيشگاه من خاموش شدند و مردند
كتاب ها بايد به دقت حفظ و خوانده شوند
زيرا كتاب ها روح و زندگي اند
. بدون كتاب ها، جهان بر هيچ چيز جز جهل شهادت نخواهد داد
... تو بايد با صداي بلند براي مردم بخواني تا بشنوند و بهره ببرند
زيرا بسياري نمي توانند بخوانند که چه نوشته شده است
از رنگ و عطر اين دنيا
كودكي ام يك ترانه شاعرانه ساخت و به من تقديم كرد
بر خانواده و مردم ما گسترانده شود، همراه با اسب سفيدت
پناهگاهي امن براي مردم ما باشد، به خانواده ي ما كاميابي عطا فرما
... به آن ها انديشه ـي نيک و موفقيت عطا بفرما
ما در يکديگر به دنبال خودمان مي گشتيم
... رودخانه از روي صخره اش سرازير شده است...
در اين زندگي سالم و زيبا
سهم من چيزي جز رنج کشيدن نبوده است
چرا اين رنج به من عطا شده است؟
ما به دنبال پناهگاهي براي عشق مان مي گشتيم
اما در عوض، جاده ما را به سرزمين مرگ رهنمون کرد
چرا اين رنج به من عطا شده است؟
تو ما را ترك كردي و رفتي، ولي ما تو را در پيله ـي زندگي پيچانديم
تا در دنياي جديدت بتواني مانند پروانه از پيله خارج شوي
من چگونه از قلعه هاي مومي عشق
در برابر گرماي فراگير آتش تو محافظت کنم؟
... تو آتش هستي. لباست آتش است
... تو آتش هستي. لباست سياه است
کدام يک از اين دو آتش را مي توانم تحمل کنم؟
پس برو، قلب جان فشان و پناهگاهت را پيدا کن
من خواهم رفت و صومعه ها را يک به يک خواهم گشت
اسمت چيست؟ اسمت چيست؟
«آروتين»
خوشگل، زود بيا، بيا زود، خوشگل
... يالا، خوشگل، بيا خوشگل
... کوچا
... هِي کوچا
!پدر خوانده ـي روحاني نامِ سرپرستت چيست؟
آروتين
... آروتين
برادران من، از بهشت در روح و خون
اندوه... اندوه... اندوه... براي ما فرستاده شده است
برادران من، از بهشت در روح و خون
امروز اندوه، اندوهي تسلي ناپذير از بهشت براي ما فرستاده شده است
«در اين شب وحي ها در «اِچميادزين «اِچميازدين: شهري در 20 کيلومتري غرب ايروان پايتخت ارمنستان»
پدر مقدّسمان، ايلعاذر فوت کرد ... سر اسقُف همه ـي ارامنه دنيا «ايلعاذر يا لازاروس: فرد مُرده اي بود که حضرت مسيح او را زنده کرد»
برادران من، از بهشت در روح و خون
اندوه... اندوه... اندوه... براي ما فرستاده شده است
ما به عنوان قرباني هايي بي گناه
... از اين جهان با هدايايي به سوي تو مي آييم پروردگارا
برادران من، از بهشت در روح و خون
اندوه... اندوه... اندوه... براي ما فرستاده شده است
... برادران من، از بهشت در روح و خون، اندوه... اندوه... اندوه
امروز از جانب بهشت در «اِچميادزين»، اندوه فرستاده شده است
در طول اين شبِ وحيِ سارکيس مقدس
پدر مقدسمان ايلعاذر، سر اسقُف تمامي ارامنه جهان فوت کرده است
من کفني خواستم تا جسد مرده را بپوشانم
به جاي آن به من آشوب شيدايي اجساد زنده ـشان اعطا شد
کجا مي توان قلب جان فشان را بيابم؟
... پروردگار، ناجي ما»
... مانند گُلي ازلي و پاک
... سخنان زيبايت را بر ما ارزاني دار
و پاکان نيک را بيامرز
... سرورمان عيسي مسيح را بيامرز
... پدرمان كه در بهشت است»
... تو آتشي، سياه پوشت کرده اند
من همه چيز را شفاف و به طرز عجيبي بي پرده مي بينم
و دانستم که زندگي مرا رها کرده است
ما برّه قرباني را ذبح کرده و گوشت ـَش را پُختيم
و آن را در هفت مکان توزيع نموديم
... بيا اينجا، بيا
وقتي که من و شوهرم به تفليس رفته بوديم «تِفليس:پايتخت گرجستان»
به ميدان ترکيه رفتيم که در آنجا گرمابه اي عمومي وجود داشت
خوب حمام کرديم
چه مي گويي زن؟
همه را باخبر کردي که ما حمام رفته ايم
اين خروس ها را بگير و به دوشيزه هاي باکره بده
همين که براي خوردن کباب بيرون آمديم
شنيديم که نغمه سرايي به شهر آمده است
ميخواستيم او را ببينيم، ولي او نغمه سرا نبود بلکه پينه دوز بود
... تا روزي که بميرم، زندگي من از آن توست، عشق من
... زندگي من از آن توست، چگونه مي توانم به او کمک کنم، عشق من
چگونه مي توانم به او کمک کنم
به ميان مردم برو و بگذار كه ما هميشه صداي پيروزمندانه تو را بشنويم
کِردار مهربانت را خوشي تو را
تو نيکومنش هستي
شايد که پروردگار سخنوري همواره با تو باشد
به ميان مردم برو
من نِدايِ بازگشت به ميهن و اميد را مي شنوم ولي بيزارم
چه کسي اين همه گردِ غم را بر اين زمين ملول و پير گسترانيده است؟
... دنيا همانند پنجره ـي بازي است
و من در گُذر از آن بيزارم
... تو به دور کسي که به دقت آن را مي بيند، حلقه مي زني
... من از فردا ها بيزارم
و حتي از باغچه هاي پُر از اندوه آن بيزارم
ناني که تو به ما عطا فرمودي زيبا بود اما خاک از آن هم زيباتر بود
خواهم رفت و به زودي خواهم مُرد من بيزارم، من بيزارم
... در اين دنيا
!آواز بخوان
... در اين دنيا
!بمير