فکر می کنم همه اینجا هستند.
اگر همه شما می خواهید در صندلی های خود بنشینید، ما می توانیم شروع کنیم.
جورج فیچ، شب کریسمس، نانکینگ، چین، 1937.
چیزی که می خواهم تعریف کنم داستانی است که احساس می کنم باید گفته شود،
حتی اگر فقط تعداد کمی آن را ببینند.
من نمی توانم تا زمانی که آن را نگفته ام استراحت کنم و شاید خوشبختانه،
من یکی از معدود افرادی هستم که می‌توانم آن را بگویم.
کامل نیست، فقط بخشی از کل است،
و تنها خدا می داند که چه زمانی تمام می شود.
دعا میکنم زودتر بشه
اما می ترسم ماه های زیادی ادامه پیدا کند.
من معتقدم که در تاریخ مدرن مشابهی ندارد.
باب ویلسون. من اینجا در چین به دنیا آمدم و بزرگ شدم.
پدر و مادرم هر دو مبلغ بودند.
من به دانشکده پزشکی در هاروارد رفتم،
اما من به اینجا برگشتم تا زندگی کنم و طبابت کنم.
Nanking خانه من است.
مینی واترین. رئیس کالج زنان Ginling در Nanking.
من از Secor، Illinois، یک شهر کوچک کشاورزی در دشت هستم.
جان راب.
من بیش از 30 سال پیش برای تجارت از هامبورگ به چین نقل مکان کردم.
من با یار دوران کودکی ام اهل آلمان ازدواج کردم
و ما دو فرزندمان را اینجا بزرگ کردیم.
در شش سال گذشته، من مدیر شرکت زیمنس چین بودم،
اینجا در نانکینگ، پایتخت.
فیلم خبری مارس زمان، اوت، 1937.
"امروز، از خاور دور، پیام های تلخی از یک درگیری جدید می آید."
وقایع تلخ جنگ ژاپن برای درهم شکستن تمام چین...
و برای خود تسلط انحصاری بر مشرق زمین بدست آورد.
شانگهای در بدترین حالت طعم جنگ را می چشد.
زیرا، در جنگ امروز، عنصر جدیدی وجود دارد:
جنگی ترسناک، تصادفی و مدرن
که تلفات خود را بر شهرهای آرام و جمعیت غیر جنگنده آنها می زند.
ما همیشه می دانستیم که ژاپن چین را می خواهد.
از بچگی می دانستم. پدر و مادرم همیشه می گفتند
ژاپن می خواهد چین را فتح کند زیرا ما همه زمین و همه ثروت را داریم.
و ما دقیقا همسایه بودیم.
همه جا گودال ها دیده می شود.
در برخی نقاط، آنها به اندازه هر 200 فوت نزدیک هستند.
همانطور که باغ گل رز خود را نشان می دهید
به دوستانت وقتی تماس می گیرند،
حالا مرسوم است
تا دوستانت را به سنگرها و غارهایت ببری و نظرشان را جویا شوی.
امروز ما یک هیجان واقعی داشتیم.
اولین حمله هوایی که هر یک از ما تا به حال تجربه کرده بودیم.
احتمالاً آخرین مورد نخواهد بود.
در بدترین بمباران، در 19 و 20 سپتامبر،
من با چینی ام در گودال خانگی خود نشستم،
که مطمئنا ضد بمب نیست،
اما حداقل محافظت در برابر ترکش و ترکش بمب را فراهم می کند.
در باغ، ما همچنین یک قطعه بوم 20 در 20 فوتی پهن کرده ایم،
با یک صلیب شکسته روی آن نقاشی شده است.
در ساعات طولانی خمیدن در گودال،
در طی بمباران اخیر، رادیو شانگهای را روشن کردم
با کمی موسیقی ذهنم را از همه چیز دور کنم.
و «مارش جنازه» بتهوون را بازی می کردند!
سپس برای بدتر شدن اوضاع، به شنوندگان خود اعلام کردند:
"این موسیقی با مهربانی توسط مدیران تشییع جنازه شانگهای به شما تقدیم شده است."
اکثر مغازه ها در خیابان های تجاری قفل هستند،
و شهر ظاهری متروک و متروک دارد.
نگاه ها به من به اندازه ای که گفت: "چی؟ هنوز اینجایی؟"
25 سپتامبر. این روز وحشتناکی بوده است.
به نظر می رسد بمب ها در اطراف می بارند.
نانکینگ مورد سه حمله هوایی مهیب قرار گرفت.
تعداد حملات و هشدارها اکنون به 39 افزایش یافته است.
امروز گالن‌های خون غیرنظامی جاری شد.
در چنین شرایطی می توانم ...
آیا می توانم قطع کنم و بدوم؟
من اینطور فکر نمی کنم.
هر کسی که تا به حال در گودال نشسته است و یک کودک چینی لرزان را در دست گرفته است
از طریق ساعات طولانی یک حمله هوایی می توان احساس من را درک کرد.
ثروتمندان فرار می کنند. فقرا عقب می مانند.
آنها نمی دانند کجا بروند. آنها ابزاری برای فرار ندارند.
آیا آنها در خطر سلاخی به تعداد زیاد نیستند؟
آیا نباید برای کمک به آنها تلاش کرد؟
اینجا بحث اخلاق مطرح است.
و تا الان نتونستم ازش بگذرم.
سه شنبه عصر، ما تمام کارکنان بیمارستان را به ایستگاه شوکوان بردیم،
جایی که حدود 1200 سرباز چینی در اطراف آن خوابیده بودند.
ما سربازان را به صورت پراکنده در ایستگاه پیدا کردیم.
برخی از مردان در عذاب بزرگی بودند.
پای یکی از مردها در نزدیکی لگن شلیک شد.
زخم مورد نظر قرار نگرفته بود.
بوی گوشت او را هرگز نمی توانم فراموش کنم.
When I reached home, I first washed with Lysol, and then soap,
but the odor still remained.
I used cold cream, and then later perfume, but...
All day today, I am still conscious of it.
At 9:00 p.m., a letter came by special messenger from the Embassy.
They are asking all men and women to evacuate Nanking.
It was a very clear, emphatic statement.
Standing offshore from the doomed city is
the United States gunboat Panay of the Yangtze Patrol.
Fleeing from the beleaguered city, a number of Americans and others
arrive at the riverside, hoping to get aboard the Panay.
Diplomats representing the United States government pack important state papers
and head for the Panay in cars prominently marked with the American colors.
I personally feel that I cannot leave.
Men are not asked to leave their ships when they are in danger,
و از زنان خواسته نمی شود که فرزندان خود را ترک کنند.
اگر آمریکایی ها بروند، بسیاری از چینی ها نیز خواهند رفت.
بیمارستان باید بسته شود یا توسط مقامات نظامی اداره شود.
آدم نمی تواند احساس کند که همین الان رفتن، از دست دادن یک فرصت است
برای خدمات از بالاترین نوع
ساعت 1:30 امروز بعدازظهر به سمت اسکله ژونگشان حرکت کردم.
پس از خداحافظی مختصری با مسافران، پرتاب را می‌گیرم،
که اکنون بی‌صبرانه بوق می‌زند، به شوکوان برمی‌گردد.
آخرین پل من سوخت.
این شهر در حال حاضر عملاً متروک است،
به جز فقرا که جایی برای رفتن ندارند.
صبح امروز پس از شروع خدمت، آژیر هشدار به صدا درآمد.
کشیش پرسید: ادامه دهیم یا به یک گودال برویم؟
مردی گفت: ادامه بده. و ما این کار را کردیم.
زندگی واقعی است. زندگی این روزها جدی است.
کم کم بمب افکن های سنگین نزدیک شدند.
وقتی صدای بمباران به وضوح در داخل شهر شنیده می شد،
کشیش موعظه را متوقف کرد و از همه ما خواست که در سکوت برای صلح دعا کنیم.
به نظر می رسد چینی ها شانگهای را صحنه اصلی جنگ می دانند.
زیرا شانگهای از Nanking محافظت می کند.
اما تا کی؟
آسمان پر از دود به جهان سیگنال می دهد
فصل پایانی بزرگترین درام جنگی که تاکنون فیلمبرداری شده است.
سقوط واقعی شانگهای!
ساعت 10 صبح سفارش اومد.
"هنگ برای تعقیب دشمن به سمت نانکینگ است."
همه نیروها باید فورا آماده باشند.»
ژنرال ماتسویی گفت که نانکینگ پایتخت چین است.
و گرفتن آن یک رویداد بین المللی خواهد بود.
با در نظر گرفتن اصل ژنرال ماتسویی، بلافاصله شروع به برنامه ریزی کردیم.
از روزنامه توکیو نیچی-نیچی،
در جاده نانکینگ گزارش شد.
«دو افسر جوان هستند
«آنهایی که مسابقه ای را انجام داده اند تا صد نفر را با شمشیرهای خود از بین ببرند.
گفته می شود که یک نفر تاکنون 56 مرد و دیگری 25 نفر را کشته است.
«وقتی ما خبرنگاران به آن دو رسیدیم که با هم صحبت می کردند،
ستوان دوم موکای گفت: "با شرایطی که اینطور پیش می‌رود،
تا زمانی که به دانیانگ برسیم، احتمالاً 100 نفر را کاهش خواهم داد، مهم نیست نانکینگ.
شمشیر من 55 نفر را کشته است.
"" و فقط یک لقب کوچک در آن وجود دارد."
ستوان دوم نودا پاسخ داد:
"تا زمانی که در دانیانگ باشید، به شما نشان خواهم داد که چه نوع رکوردی می توانم به دست بیاورم."
هر بار که روستایی را در مسیر نانکینگ تصرف می کنیم،
افسران تازه کار شمشیرهای خود را آزمایش خواهند کرد
بر سربازان شکست خورده چینی
وقتی کسی را سر می برید، باید از یک ضربه قوی استفاده کنید،
پس شمشیر را بلند می کنی و با قدرت پایین می آوری.
سر می افتد و خون مانند ستون قرمز آتش مستقیم به بالا پرواز می کند.
افسری را می شناسم که همیشه به کشتن مردم می بالید.
مچ و قوزک آنها را با طناب می بست
به طوری که شخصی که قرار است سر بریده شود نتواند بایستد یا پاهایش را دراز کند.
همه از سبک او کپی کردند.
اخبار امشب، هیچکدام خیلی خوب نیستند.
شرایط بد به نظر می رسد. شایعات و ناآرامی.
کلمه این است که ژاپنی ها از سه جهت نزدیک می شوند.
دوباره و دوباره،
من از شباهت روز عیسی و امروز در چین شگفت زده شده ام.
من و سه مبلغ دیگر امروز یک ساعت و نیم وقت گذاشتیم
تلاش می کنیم ببینیم که مسیحیان در این شرایط کنونی چه کاری می توانند انجام دهند.
آیا ما ناامیدانه کنار می ایستیم یا کاری هست که بتوانیم انجام دهیم؟
و اگر چنین است، چه؟
تلگرامی که برای سفیر ژاپن فرستادیم.
یک کمیته بین المللی متشکل از اتباع دانمارک،
"آلمان، بریتانیا و ایالات متحده
"مایل است به مقامات چینی و ژاپنی پیشنهاد دهد
«ایجاد یک منطقه ایمنی برای پناهندگان غیرنظامی در نانکینگ یا نزدیک آن.
"کمیته محترمانه درخواست پاسخ فوری می کند
"از مقامات ژاپنی به این پیشنهاد."
ما مسئولیت بزرگی را بر عهده خواهیم داشت
اگر ابتدا جمعیت باقیمانده Nanking را به منطقه خنثی سفارش دهیم
و سپس توسط ژاپنی ها رد شدند.
در کمال تعجب، آلمانی خوش قلب که به عنوان رئیس انتخاب شده بودیم
معلوم شد که در اینجا رهبر ناسیونال-سوسیالیست است.
من همچنان امیدوارم که هیتلر به ما کمک کند.
او نه تنها برای ناراحتی مردم خودش همدردی عمیق دارد،
اما برای رنج چینی ها نیز.
پس حالا معلوم می شود که بار کار قرار است انجام شود
توسط گروهی از مبلغان آمریکایی و گروهی از تجار نازی آلمانی.
در ساعت 2:30، در حالی که در جاده شانگهای قدم می زدم،
بارها و بارها با گروه هایی از زنان و کودکان در جستجوی منطقه ایمنی ملاقات کردم.
من به آنها گفتم هنوز قطعی نیست، اما وقتی مشخص شد به آنها اطلاع داده می شود.
منطقه ایمنی هنوز تضمین نشده است.
تلگرام به سفارت آمریکا.
"مقامات ژاپنی به درستی درخواست برای ایجاد منطقه ایمنی را مورد توجه قرار داده اند
"اما پشیمانی نمی تواند آن را فراهم کند."
بر اساس گزارش های رادیویی، لندن این پاسخ را به عنوان یک امتناع مطلق تلقی می کند.
ما در اینجا نظر دیگری داریم.
پاسخ آنها هوشمندانه در شرایط دیپلماتیک بیان شده است،
در پشتی را باز گذاشتن
شهردار Ma عملاً مسئولیت های اداری منطقه را به ما واگذار کرد،
همراه با نیروی پلیس 450 نفری،
2000 تن برنج، 10000 کیسه آرد و مقداری نمک.
از زمانی که شهردار ما دیروز نانکینگ را ترک کرد،
و از آنجایی که کمیته مجبور به رسیدگی به تمام مشکلات اداری است
و در داخل منطقه ایمنی ما کار می کند،
من، در مواجهه با این، چیزی شبیه به یک شهردار موقت شده ام.
به اندازه ای است که به تو تناسب داشته باشد، راب.
ژاپنی ها اکنون به نیمه راه از شانگهای نزدیک شده اند
و ما قبلا صدای غرش تفنگ های بزرگ را شنیده ایم.
هزاران پناهنده در حال فرار هستند
از همه جهات وارد منطقه به اصطلاح ایمنی ما شوید.
منظره فقیرترین بینوایان که بی هدف در خیابان ها سرگردانند
برای گریه کردنت کافیه
با تاریک شدن هوا، برخی از خانواده ها که نمی توانند در جایی سرپناه پیدا کنند،
برای خوابیدن در گوشه ها و طاقچه های ساختمان ها دراز کنید،
یا به سادگی در خیابان، با وجود سرما.
ما به شدت برای توسعه منطقه کار می کنیم.
در اطراف ما، اکنون هزاران فقیر داریم
در تمام ساختمان های موجود شلوغ شده است.
آنچه بر سر آنها خواهد آمد حدس و گمان محض است.
منطقه با پرچم ها و بنرها مشخص شده است،
و تاکنون ژاپنی ها آن را بمباران نکرده اند.
ما هنوز امیدواریم که حتی اگر آنها آن را تشخیص ندهند،
ممکن است به آن احترام بگذارند
اگر این کار را انجام دهند، به معنای نجات جان هزاران نفر از مردم فقیر خواهد بود.
پنج حمله هوایی در روز دوشنبه و یک حمله هوایی در روز سه شنبه.
من این را در طول شصت و یک سالگی می نویسم.
امشب شعله های آتش آسمان را روشن می کند
بالای تمام گوشه جنوب غربی شهر.
و بعد از ظهر ابرهای دود را دیده بودیم
بالا رفتن در هر جهت، به جز شمال غرب.
این که تنها جراح در یک شهر بزرگ و جنگ زده باشید کاملاً احساسی است.
چگونه می توانیم بیماران بیمار را رها کنیم؟
ژاپنی ها اکنون به نقطه ای در حدود 25 مایلی شهر رسیده اند.
صدای تیراندازی شنیده می شد. الان خیلی طول نمیکشه
دروازه های شهر فردا بسته می شود.
من امروز برای زیمنس تلگرام فرستادم
از آنها بخواهد هر گونه حق بیمه عمر را که ممکن است پرداخت شود، پرداخت کنند.
اگر بخواهم بگویم نمی ترسم، دروغ می گویم.
پیشروی سریع ژاپنی ها به سمت سرمایه ملی
مجاورت Nanking را به محل خطر تبدیل کنید.
مهاجمان نیپون با سرعتی باورنکردنی به سمت غرب حمله می کنند.
مدافعان شجاعانه اولتیماتوم ژاپنی را که از آنها خواسته بود تسلیم شوند نادیده می گیرند.
اگر همان گزارش‌های رادیویی ما را دریافت می‌کنید،
شما بدون شک برای امنیت ما در اینجا نگران هستید.
ما خودمان کمی نگران هستیم
حمله هوایی امروز تعداد ما را به 114 رساند.
آمار باید به پایان برسد،
همانطور که امروز یک حمله هوایی طولانی بود، از صبح تا شب.
من این را با صدای تفنگ های بزرگ، درست خارج از شهر می نویسم.
نیروهای پیشروی ژاپنی در چند نقطه به دیوارها رسیده اند.
تا حدود ساعت 13:00 10 دسامبر،
ژنرال آساکا و من بیرون از دروازه ژونگشان منتظر بودیم
برای حامل پرچم آتش بس از ارتش چین.
با این حال، او هرگز نیامد.
به همین دلیل از ساعت 2 بعدازظهر
یک حمله عمومی علیه Nanking آغاز شد.
گلوله های تفنگ های ژاپنی در داخل دیوارهای شهر شروع به ریزش کردند.
و من برای تماشای آنها به بیرون رفتم.
آنها یک الگوی کامل را تشکیل دادند،
انفجارها در ردیف های منظم حدود 25 یارد در هر نیم دقیقه پیش می روند.
آنها از بیرون دروازه جنوبی، مستقیماً به سمت من می آمدند.
آتش توپخانه بی وقفه از کوه ارغوانی.
رعد و برق در اطراف تپه. و ناگهان تمام تپه در آتش می سوزد.
یه ضرب المثل قدیمی میگه
"وقتی کوه بنفش می سوزد، نانکینگ گم می شود."
13 دسامبر.
وسط خدمت بودم که تلفن زنگ خورد
و من جوابش را دادم
از من خواسته شد که فوراً به مقر کمیته زون بروم.
ژاپنی ها وارد شهر شده بودند.
دیوار شکسته شده بود،
و خسارات وارده به بخش جنوبی شهر بسیار زیاد بود.
هیچ کس هرگز نمی داند تلفات چینی ها چه بوده است،
اما آنها باید بسیار زیاد بوده باشند.
سربازان از جنوب در شهر جریان داشتند،
بسیاری از آنها از منطقه عبور می کنند.
صبح پرچم های تازه رنگ
طلوع خورشید همه جا بال می زد،
هر کدام با نماد قرمز خود خون تازه ریخته شده نانکینگ را اعلام می کنند.
سه خطر گذشته است:
غارت سربازان، بمباران از هواپیما،
و گلوله باران از اسلحه های بزرگ. اما چهارمی هنوز پیش روی ماست:
سرنوشت ما به دست یک ارتش پیروز.
تا زمانی که در شهر گشتی نمی زنیم، میزان ویرانی را متوجه می شویم.
هر 100 یا 200 یارد با جسد مواجه می شویم.
اجساد غیرنظامیانی را که من معاینه کردم سوراخ گلوله در پشت آنها داشت.
این افراد احتمالاً در حال فرار بوده اند و از پشت تیراندازی شده اند.
از ساعت 8:30 صبح امروز تا ساعت 6 عصر امروز
در حالی که پناهجویان به داخل سرازیر شدند، جلوی دروازه کالج گینلینگ ایستادم.
آنها به هر طریق ممکن خود را مبدل کرده بودند.
خیلی ها موهایشان را کوتاه کرده بودند، اکثرشان صورتشان را سیاه کرده بودند.
خیلی ها لباس مردانه یا پسرانه و یا حتی پیرزن ها به تن داشتند.
Nanking نه چراغ دارد، نه آب، نه تلفن،
نه تلگراف، نه روزنامه شهری، نه رادیو!
ما در واقع با یک منطقه غیر قابل نفوذ از همه شما جدا شده ایم.
ژاپنی ها در گروه های 10 تا 20 سرباز در شهر راهپیمایی می کنند
و مغازه ها را غارت می کنند.
آنها درها و پنجره‌ها را می‌شکنند و هر چه دوست دارند برمی‌دارند.
ما با یک گروه 200 کارگر چینی برخورد کردیم
که سربازان ژاپنی آنها را از خیابان های منطقه ایمنی بیرون آورده اند،
و پس از بسته شدن، اکنون از شهر رانده می شوند.
در آخرین لحظه هزاران سرباز چینی
لباس ها و تجهیزات خود را دور انداختند،
لباس های غیرنظامی را غارت کردند و به منطقه شلوغ شدند.
تصمیمم را گرفته بودم که لباس سربازان چینی را دفن کنم.
آنها توسط سربازان فراری به محوطه دانشگاه پرتاب شده بودند.
اما وقتی به مغازه نجاری رسیدم دیدم که باغبان ها عاقل ترند.
آنها آنها را سوزانده بودند و نارنجک ها را در برکه ای انداخته بودند.
در مقر، گروهی از مردان را پیدا کردیم
بیرون که خلع سلاح شده بود
در کل حدود 1300.
ما استدلال می کردیم که ژاپنی ها به مردان خلع سلاح شلیک نمی کنند.
بنابراین ما با خیال راحت به کنفرانس کارکنان خود رفتیم.
می دانستیم که در میان آنها تعدادی سرباز سابق نیز وجود دارد.
اما رابه توسط یک افسر وعده داده شده بود
همان بعد از ظهری که جانشان در امان بود.
اما بعد از نیم ساعت ما را دوباره فراخواندند.
ژاپنی ها برای آنها برگشته بودند.
مردان به صف شده و در گروه های حدود 100 نفری با هم طناب زدند
توسط سربازان ژاپنی با سرنیزه های ثابت.
من ساعت ها تلاش کردم تا مانع از خروج ژاپنی ها برای اعدام این افراد شوم.
اما من شکست خوردم.
با نور چراغ‌های جلوی خود، راهپیمایی آنها را به سوی عذاب تماشا می‌کردیم.
صدای ناله ای از کل جمعیت بلند نشد.
دل خودمان سربی بود.
میلز مک کالوم: در این مدت، ما واقعاً احساس کردیم
که ما با قدرت های شیطانی مبارزه می کردیم.
این خاطره تا ابد با من خواهد ماند.
ما هیچ کاری نمی توانستیم برای جلوگیری از این فاجعه انجام دهیم.
دستور عملیات 138 تیپ 6 ژاپن.
"از آنجایی که اعتقاد بر این است که سربازان شکست خورده دشمن در لباس شخصی هستند،
«شما باید هر فردی را که مشکوک به این کار است دستگیر کنید.
به هر مرد بالغ تا میانسالی به عنوان یک سرباز لباس شخصی نگاه کنید.
هیچ سیستمی وجود ندارد. سربازان هر کسی را که مشکوک باشند دستگیر می کنند.
پینه روی دست ها دلیل سرباز بودن این مرد است.
شیرینی‌های ریکشا، نجاران و سایر کارگران اغلب مصرف می‌شوند.
من از یک گروه حدوداً 70 مرد چینی عکسهای متحرک گرفتم
در جاده جمع شده اند
و در تصویر، زنان در برابر ژاپنی ها زانو زده اند،
التماس برای مردان خود
چند هزار نفر با اسلحه سرنگون شدند؟ یا سرنیزه دار؟
ما احتمالا هرگز نخواهیم دانست
اما در بسیاری از موارد روی بدن ها روغن می ریختند،
و سوختند.
استخوان های زغال شده داستان بسیاری از آن تراژدی ها را روایت می کنند.
برخی از سربازان ژاپنی خشن و غیرمنطقی بودند.
و بسیاری از آنها سرنیزه های خود را آماده استفاده داشتند.
و روی تعداد کمی از آنها لکه های خون تازه ای دیدم.
به نظر می رسد هیچ توقفی برای وحشی گری بی رحمان وجود ندارد.
در ابتدا سعی کردم برای آنها خوشایند باشم تا از عصبانیت آنها جلوگیری کنم.
اما لبخند کم کم از بین رفت
و خیره من کاملاً مثل نگاه آنها خنک و ماهیگیر است.
یک سرهنگ و کارکنانش با دفتر من تماس گرفتند و یک ساعت تلاش کردند تا کشف کنند
جایی که تمام سربازان خلع سلاح اضافی در آنجا بودند.
آنها اصرار داشتند که در داخل منطقه پنهان شده اند،
و اینکه ما مسئول پنهان کردن آنها بودیم.
خانم واترین به سمت ما دوید و از ما التماس کرد که یک نفر را ادعا کنیم.
او به ما گفت اگر یک مرد را ادعا کنیم، یک زندگی را نجات می دهیم.
تا زمانی که خویشاوندی داشتی،
ژاپنی ها تصور می کنند که شما یک سرباز نیستید.
دو سه هزار مرد جوان بودند، عده ای سرباز، عده ای نه.
ما هرکدام یک نفر را ادعا کردیم.
تمام روز، من او را در این اثر تماشا می‌کردم که در سراسر گینلینگ به این طرف و آن طرف می‌دوید.
گاهی آدم از روحیه خسته می شود.
رنج بسیار است.
خیلی ها در چنین شرایط سخت و غیر ممکن،
انسان را ناامید می کند
و کی تموم میشه؟
من می توانم نشانه کمی از خدا ببینم
در موج عظیم ظلم و طمع
که بخش بزرگی از دنیای ما را در بر گرفته است.
ای کاش امپراتور هیروهیتو می توانست اجساد درهم ریخته را ببیند
از این مردم ساده چینی،
که سخنگویان او ادعا می کنند که آن را بسیار دوست دارند.
یا اینکه می توانستم برخی از مردان و زنان را با پاهای منفجره حمل کنم
به سالن های زیبای آمریکایی های ثروتمند
که از فروش تجهیزات جنگی به ژاپن چاق می شوند.
آنها احتمالاً بیشتر نگران فرش های خود هستند
نسبت به مجروحان
ایمان دینی ایمان است
که کارهای خوب به خاطر خودشان ارزش انجام دادن دارند.
حتی در دنیایی که به شدت شیطانی به نظر می رسد.
من در تجربه سخت مطمئن هستم
که نه با تفنگ ملی و نه با خدایان ملی
آیا بشر نجات خواهد یافت،
اما فقط با توجه واقعی به همه اعضای خانواده بشری.
خدایا به مادران دلسوخته و پدران پسران بی گناه آرامش بده
که امروز تیرباران شدند
و از زنان و دختران جوان در ساعات دردناک این شب محافظت کنید.
به روزی که دیگر جنگ نخواهد بود، سرعت بده.
در نانکینگ، ما وقت داشتیم و کاری برای انجام دادن نداشتیم.
بنابراین ما به دختران تجاوز کردیم.
18 دسامبر، شنبه.
همه روزها الان شبیه هم به نظر می رسند.
ساعت 7:30 به دروازه رفت.
جریانی از زنان خسته و چشم وحشی وارد می شدند.
آنها گفتند که شب آنها شبی پر از وحشت بوده است.
که بارها و بارها سربازان از خانه هایشان بازدید می کردند.
دختران دوازده ساله، زنان 60 ساله. تجاوز شده
اگر مردم متفکر ژاپن حقایق این روزهای وحشت را می دانستند.
در محوطه دانشکده داشتیم
بیش از 10000 زن و کودک پناهنده
هر شب سربازها وارد محوطه ما می شدند تا دخترها را بیاورند،
و هر شب خانم واترین سعی می کرد آنها را از دخترها دور نگه دارد.
به نظر می رسد در چندین خانه نزدیک دروازه گل غربی،
سربازان که دختران جوان را پیدا نمی کنند، از پسران نوجوان استفاده می کنند.
امشب از جورج فیچ پرسیدم روز چطور گذشت؟
و چه پیشرفتی کرده بودند،
و پاسخ او این بود
"امروز جهنم بود. سیاه ترین روز زندگی من."
حتما برای من هم همینطور بود.
امشب یک کامیون رد شد که هشت ده تا دختر در آن بودند.
و چون گذشت صدا زدند "جو مینگ!
"زندگی ما را نجات دهید!"
شش ژاپنی از دیوار باغ من بالا می روند
و سعی کن دروازه هایم را از داخل باز کنم.
وقتی می رسم و چراغ قوه ام را روی صورت یکی از آنها می تابم،
دستش را به سمت تپانچه اش دراز می کند.
اما وقتی سرش فریاد می زنم دستش به سرعت می افتد
و بازوبند صلیب شکسته ام را زیر بینی اش بگیر.
سپس، به دستور من، هر شش نفر باید از روی دیوار برگردند.
دروازه‌های من هرگز به روی چنین ریفرفی باز نخواهد شد!
ما هر روز با سفارت ژاپن تماس می گیریم و اعتراضات و درخواست های خود را ارائه می کنیم.
گزارش های ما از خشونت و جنایت
"برای توجه مهربان آقای کیوشی فوکوی،
«دبیر دوم سفارت ژاپن.
"آقایان عزیز، ما بسیار متاسفیم که دوباره شما را به دردسر انداختیم،
اما رنج ها و نیازهای 200000 غیرنظامی
"برای کسانی که ما سعی می کنیم مراقبت کنیم، آن را فوری کنیم
"که ما تلاش می کنیم تا از اقدام مقامات نظامی شما اطمینان حاصل کنیم
برای جلوگیری از بی نظمی موجود در میان سربازان ژاپنی
"سرگردان در منطقه ایمنی."
"پرونده شماره 15،
سربازان ژاپنی وارد خانه ای در جاده هانکوف شدند.
"به یک زن جوان تجاوز کرد و سه زن را با خود برد.
وقتی دو شوهر دویدند، سربازان هر دوی آنها را تیرباران کردند.»
"پرونده شماره 154،
یک دختر 13 ساله توسط سه سرباز ژاپنی مورد تجاوز قرار گرفت
"در چن چیا چای شماره 6."
"پرونده شماره 290،
"چهار سرباز به نوبت به یک دختر جوان کمی بیشتر از 10 سال تجاوز کردند."
فوکودا و تاناکا از سفارت ژاپن چیزی برای گفتن نداشتند،
به جز اظهارات فوکودا که ارتش بسیار دیوانه است،
چون می گویند این اولین بار در تاریخ است
که یک ارتش باید مکانی را با ناظران بی طرف فتح می کرد.
دیدگاه کاملاً نادرستی است، اما ما احساس کردیم که زمان بحث نیست.
ما ژاپنی ها را خیلی بهتر از خودمان درک کرده ایم.
یک هفته قبل از ورود آنها، من به گروه خود موعظه کردم،
و من از آنها خواستم که به خوبی و انسانیت ژاپنی ها ایمان داشته باشند.
چینی ها هنوز به خاطر بی گناهی ما به ما می خندند.
و ما تبلیغات ژاپنی را بهتر درک می کنیم.
در میان رنج های بزرگ،
جوخه های خبری ژاپن به دور و بر روی صحنه می رفتند
سربازان ژاپنی که به یک کودک آب نبات می دهند یا یک پزشک ارتش که 20 کودک را معاینه می کند.
برخی از روزنامه نگاران ژاپنی به کمپ آمدند و کیک و سیب تقسیم کردند.
و چند سکه به پناهندگان.
یک عکس متحرک از این اقدام خوب گرفته شده است.
در همان زمان، یک دسته از سربازان
از دیوار پشتی محوطه بالا رفت و به ده ها زن تجاوز کرد.
هیچ عکسی پس گرفته نشد
ما با فرمانده ماتسویی آشنا شدیم،
که همه جا دست می دهد.
من نقش سخنگو را بر عهده می گیرم
و به آقای تاناکای سفارت ژاپن توضیح دهید
که ما استنباط می کنیم که شهر قرار است سوزانده شود.
تاناکا با لبخند این موضوع را تکذیب می کند.
بیانیه ارتش ژاپن در سراسر شهر ارسال شده است.
شهرداری نانکینگ ساکت است.
"گله های پناهندگانی که برای جان خود فرار کردند
"از میانه مرگ با آرامش لطیف ارتش ژاپن روبرو شده اند.
"ارتش امپراتوری وارد شهر شد،
"سرنیزه های خود را در غلاف قرار دادند و دستان رحمانی را دراز کردند
"به منظور معاینه و بهبود،
"پراکنده فیض و لطف به شهروندان عالی و واقعی.
هزاران پناهنده
"نگرش های پوچ سابق خود را در مخالفت با ژاپن کنار گذاشتند،
و دستان خود را به نشانه تبریک به خاطر دریافت اطمینان از زندگی در هم فشردند.
وقتی به پایین نگاه می کنیم، یک زمین بازی برای کودکان نانکینگ می بینیم،
"با سربازان و کودکان چینی که از هر طرف با شادی بازی می کنند."
اعلامیه ای که هواپیماها بر فراز شهر پراکنده کردند،
می گویند ژاپنی ها تنها دوستان واقعی چینی ها هستند
و البته از خوبی ها محافظت می کند
معنایی بیش از اکثر اظهارات آنها نداشت.
و برای نشان دادن صداقت خود، به میل خود تجاوز کردند، غارت کردند و کشتند.
در این روزهای سخت، مطمئناً حضور در یک باند نجات بخش است.
چیزی که در مورد کل وضعیت است که همه ما را مبهوت می کند
اینگونه است که ما، مشتی غیرمسلح خارجی،
می تواند سربازان ژاپنی را از اتاق های ساختمان مدرسه بیرون کند،
اتاق در خانه های خارجی، و اتاق در خانه های چینی.
و با این حال، هیچ کس آسیب نمی بیند.
سربازان اغلب در واقع فرار می کنند.
بخشی از آن بلوف خالص است.
اگر ما یک چشم به هم می زدیم، تمام می شدیم.
گروه ما اینجا در خانه پیش نویس پیامی را تهیه کردند
به سرکنسولگری آمریکا در شانگهای،
با درخواست این که نمایندگان دیپلماتیک فوراً به اینجا اعزام شوند،
چون وضعیت اضطراری بود،
سپس از ژاپنی ها خواست که آن را از طریق رادیو نیروی دریایی ارسال کنند.
ناگفته نماند که هرگز ارسال نشده است.
وقتی اوضاع در بدترین حالت خود بود، هموطنان خانه ما هنگام شام اظهار داشتند:
"اولین کسی که کشته می شود،
"ما جسد او را حمل می کنیم و در سفارت ژاپن می گذاریم."
هر شب، ما هشت نفر به این فکر می کنیم که چه کسی شب بعد را از دست می دهد.
گفتیم: "ما نمی توانیم زنده از این ماجرا عبور کنیم."
ظهر مردی را با سر سوخته و سیاه به مقر هدایت کردند.
چشم ها و گوش ها رفته، بینی تا حدی از بین رفته...
یک منظره وحشتناک
با ماشینم او را به بیمارستان رساندم که چند ساعت بعد فوت کرد.
داستان او این بود که او یکی از باند 100 نفری بود،
که به هم گره خورده بودند،
سپس روی آنها بنزین ریخته و آتش زد.
24 دسامبر، یک روز قبل از کریسمس.
حدود ساعت 10:00 توسط مشاور عالی نظامی به دفترم فراخوانده شد.
خانم مینی واترین، مینی آمریکایی ما، یک بانوی درست و حسابی...
او به دخترانش اعتقاد دارد و همانطور که یک مرغ از جوجه هایش محافظت می کند از آنها محافظت می کند.
من هرگز او را فراموش نخواهم کرد
راهپیمایی در راس حدود 400 پناهنده زن در شهر،
درست گذشته از گروه های سربازان ولگرد ژاپنی،
برای راهنمایی پناهندگان به محل امن اردوگاه دخترانش در کالج گینلینگ.
و اکنون، اتفاق وحشتناکی برای مینی ما رخ داده است.
درخواست بود
که به آنها اجازه داده شود از بین 10000 پناهنده ما زنان فاحشه را انتخاب کنند.
گفتند 100 می خواهند.
آنها احساس می کنند که اگر بتوانند یک مکان منظم و دارای مجوز برای سربازان راه اندازی کنند،
در این صورت آنها زنان بی گناه یا شایسته را مورد آزار و اذیت قرار نخواهند داد.
و مینی با دستان ترسناک گره کرده مجبور به تماشا می شود
همانطور که زیردستان مجاز به زور وارد سالن اجتماعات دختران او می شوند،
پر از صدها دختر خوب
او حتی یکی از آنها را با میل تحویل نمی دهد.
اما پس از آن، تعدادی از دختران جوان پناهنده پا به جلو می گذارند.
ظاهراً روسپی های سابق.
مینی حرف نداره
آنها بالاخره 21 را به دست آوردند.
اما گروه به گروه زنان از من خواسته اند
اگر 79 نفر دیگر را از بین زنان و دختران شایسته انتخاب کنند.
و تنها چیزی که میتونم جواب بدم اینه که
اگر در توان من باشد که جلوی آن را بگیرم، این کار را انجام نمی دهند.»
باب ویلسون دیشب در خانه ما کمک کرد.
بعد از دو هفته برای اولین بار زود به خانه رسید.
پس به باغ دانشگاه رفت،
شش پوینستیا بزرگ آورد و آنها را در اطراف اتاق نشیمن ما گذاشت.
بنابراین به هر حال ما شبیه کریسمس هستیم.
همه در حال رقابت هستند تا این کریسمس برای من مبارک باشد.
واقعاً تاثیرگذار است.
چانگ چند گل رز کریسمس آورده و خانه را با آنها تزئین کرده است.
او حتی موفق شد یک درخت صنوبر کوچک را پیدا کند که می خواهد آن را تزئین کند.
و او فقط با لبخند از خوشحالی وارد شد
و شش شمع بسیار بلند حمل می کرد که در جایی جمع کرد.
همه من را دوست دارند، ناگهان.
و قبلا اینطور بود، یا من فکر می کردم،
که هیچ کس نمی خواست کار زیادی با من داشته باشد.
یا ممکن است من در آنجا اشتباه کرده باشم؟
چقدر عجیب است، دورا عزیز، فرزندان و نوه های عزیزم.
میدونم که امروز برای من دعا میکنی
احساس می کنم که با افکار عاشقانه احاطه شده ام.
باور کن،
برای همه شما هم دعایی در دل دارم.
به نظر چیزی جز شب کریسمس است.
نگه داشتن سربازان ژاپنی از غارت یک بیمارستان به نوعی سخت است
در مرکز شهری که چند هفته پیش، شهری بزرگ بود،
در حالی که بقیه اعضای خانواده در سراسر جهان پراکنده هستند.
بچه من چهار روز دیگه شش ماهه میشه
و من فقط هفت هفته از آن زمان او را دیدم.
تعطیل کردن سال خوشایند خواهد بود
با نوعی چشم انداز روشن تر برای آینده،
اما به نظر می رسد که ما در حال پایان دادن به نت عمیق ترین تاریکی هستیم،
بدون نوری در پیش رو
تنها دلداری این است که از این بدتر نمی شود.
آنها نمی توانند تعداد زیادی از مردم را بکشند، زیرا دیگر برای کشتن وجود ندارد.
شب کریسمس، نانکینگ، چین، 1937.
چیزی که می خواهم تعریف کنم داستانی است که احساس می کنم باید گفته شود،
حتی اگر فقط تعداد کمی آن را ببینند.
در این دو هفته کوتاه،
ما اینجا در نانکینگ یک محاصره را پشت سر گذاشته ایم.
ارتش چین رفته، شکست خورده و ژاپنی ها وارد شده اند.
در آن روز، نانکینگ هنوز بود
شهر زیبایی که ما به آن افتخار می کردیم و قانون و نظم همچنان حاکم بود.
امروز، این شهر ویران شده، ویران شده، کاملا غارت شده است، بسیاری از آن سوخته است.
10 روز است که هرج و مرج کامل حاکم شده است.
این یک جهنم روی زمین بوده است.
نه اینکه زندگی من در هر زمان در خطر جدی قرار گرفته باشد،
گرچه سربازان مست و دیوانه شهوت را از خانه بیرون می کنند
جایی که آنها به زنان تجاوز می کردند، اصلاً شغل امنی نیست.
و همچنین ممکن است کسی نسبت به خودش خیلی مطمئن نباشد
وقتی سرنیزه ای در سینه یا هفت تیری در سرش پیدا کرد،
و می‌داند که این کار توسط کسی انجام می‌شود که از صمیم قلب آرزو می‌کند او را از راه دور کند.
ارتش ژاپن از حضور ما در اینجا خشنود است.
آنها هیچ ناظری نمی خواستند.
اما باید کنار بایستد،
در حالی که حتی افراد بسیار فقیر آخرین دارایی خود را از آنها می گیرند،
آخرین سکه آنها، آخرین تکه رختخواب آنها،
در حالی که هزاران سرباز خلع سلاح که به دنبال پناهگاهی در داخل بودند،
همراه با صدها غیرنظامی بی گناه،
از جلوی چشمان شما بیرون آورده می شوند تا مورد تیراندازی قرار گیرند یا برای تمرین سرنیزه استفاده شوند.
و ما باید به صدای اسلحه هایی که آنها را می کشند گوش کنیم.
بیش از هزار زن در برابر شما زانو می زنند و به طرز هیستریک گریه می کنند
از شما التماس می کنم که آنها را از دست حیواناتی که آنها را شکار می کنند نجات دهید.
در حالی که پرچمت را پایین می آورند و توهین می کنند کنار بایستی و کاری نکنی؟
نه یک بار، بلکه ده بار.
و خانه خودتان غارت می شود؟
و سپس برای تماشای شهری که عاشق آن شده اید
و موسساتی که قصد داشتید بهترین های خود را به آنها اختصاص دهید
عمدا و سیستماتیک در آتش سوخته است؟
این جهنمی است که قبلاً تصورش را نکرده بودم.
و ما مدام از خود می پرسیم، "این تا کی می تواند ادامه داشته باشد؟"
روز به روز مسئولان به ما اطمینان می دهند که به زودی اوضاع بهتر خواهد شد.
که "ما تمام تلاش خود را خواهیم کرد."
اما هر روز بدتر از روز قبل بوده است.
اول ژانویه، سالی پر از امید.
ساعت 8:30 صبح امروز مراسم عبادت برگزار شد.
در هوای رسمی، شیپورها به صدا درآمد و پرچم ژاپن برافراشته شد.
فراتر از کلمات حرکت می کند، با شمشیرهایی که در طلوع خورشید می درخشند.
ما به پرچم نظامی سلام دادیم،
برای امپراطور و امپراتور ما سه تشویق کرد.
4 ژانویه. فقط سه هفته از تصرف Nanking می گذرد.
و هنوز هیچ خارجی اجازه ورود یا خروج نداشته است.
ژاپنی‌ها سعی می‌کنند هر جا که حتی به طور مبهم امکان پذیر باشد، همه چیز را پنهان کنند.
و ممنوعیت ورود یا خروج هر کسی
یکی از راه های آنها برای ناآگاه نگه داشتن جهان از وضعیت کنونی نانکینگ است.
الان خبر دریافت کردیم
ژاپنی ها می خواهند همه کمپ های پناهندگان را در 4 فوریه ببندند.
پناهندگان قرار است به شهر ویران بازگردند.
و فرقی نمی کند که در میان خرابه ها کجا زندگی می کنند.
این می تواند وحشتناک باشد، اما ما نمی دانیم چگونه از این فاجعه جلوگیری کنیم.
ارتش تمام قدرت را دارد.
ساعت 15:00 دو پلیس سفارت آمدند و از ما خواستند که همه پناهندگان را جمع کنیم
تا بتوانند برنامه بازگشت به خانه هایشان را برای آنها توضیح دهند.
یک مرد چینی با آنها بود که قبلاً یک افسر سطح پایین ارتش چین بود.
برای اینکه کشته نشود همکار ژاپنی شد.
وقتی با خانم واترین خلوت کرد، به او گفت که دختران جوان را رها نکند.
در حین صحبت گریه می کرد.
هدف واقعی آنها این است که این افراد را از ما دور کنند،
که در این هفته های وحشتناک حافظ آنها بوده اند.
اگر برنگردند،
پناهندگان در اردوگاه ها توسط سربازان بیرون رانده خواهند شد.
برخی از پناهندگان ثبت نام کرده و به خانه خود رفته اند،
به امید اینکه در آنجا با آرامش زندگی کنیم
اما، به طور غیر منتظره، زمانی که پناهندگان به خانه رسیدند،
سربازان ژاپنی در حال شکار زنان دیده شدند.
من هرگز دوباره به زنان فشار نمی‌آورم که آنها را ترک کنند.
تجربه من در این مورد خیلی تلخ بود.
یک زن 27 ساله که از او خواستیم به شوهرش برگردد،
سه سرباز در عرض سه ساعت پس از اینکه ما را ترک کردند مورد تجاوز قرار گرفت.
درسمو یاد گرفتم
و به راحتی آن را فراموش نمی کند.
ما احتمال قتل عام را داریم.
اما در حالی که سربازان از سرنیزه استفاده می کنند خود را دور از چشم نمی بینم
بر زنان و کودکانی که به ما اعتماد کردند.
من دو سرباز ژاپنی را سرزنش کردم.
هموطن جلویی همه چیز را خوب می‌گرفت، اما آن پشتی مردی بداخلاق بود.
سرنیزه اش را کشید و بعد از وسط من پاس داد.
من سر جای خودم ایستادم.
اما از آنجایی که اولین پاس او ناموفق بود،
سرنیزه اش را گرفت و برای لحظه ای به گردنم گرفت.
او چیزی را به ژاپنی زمزمه کرد و سرنیزه اش را به جلو پرت کرد.
وقتی سرم را عقب انداختم خون گرفت.
من می ترسم که ارتش قصد دارد منطقه را با زور پاکسازی کند.
مسیرهای میانی تنها نقطه باز باقی مانده در باغ هستند.
وقتی بیرون می آیند، همه به زانو در می آیند،
و نمی توان متقاعد کرد که از مسیر سیمانی سرد بلند شود
تا اینکه سخنرانی زیر را انجام دهم.
ژاپنی ها علنا ​​اعلام کرده اند
"که امروز باید کمپ های پناهندگان در منطقه را ترک کنید.
«من شخصاً شما را بدرقه نخواهم کرد، اما من که یک خارجی مجرد هستم، چه می توانم بکنم؟
با این وجود، سعی می کنم از ورود ژاپنی ها جلوگیری کنم.»
وقتی امروز با ماشینم به خانه برمی گردم، با سلام سلطنتی پذیرایی می کنم.
پناهندگان بیچاره من دو صف طولانی تشکیل داده اند.
سپس تمام 600 نفر از اعضای محله ام دور من را گرفتند و بر روی یک بنر به من تبریک گفتند.
همه آنها سه بار تعظیم می کنند و وقتی سرم را به نشانه شکر خم می کنم بسیار خوشحال می شوند.
سپس یکی از دوستان چینی من سلام را ترجمه می کند.
شما بودای زنده برای 100000 نفر هستید.
شما هزاران نفر را از خطر و نیاز نجات داده اید.
فیض بهشت ​​نصیب شما باد. برکت خداوند بر شما باد.
همانطور که از نامه هایی که دیروز برای من رسید مشخص است
از شانگهای از طریق سفارت آلمان،
مردم آنجا تصور مبهم از شرایط کنونی اینجا ندارند.
و بعد چه کنیم؟
ما در مورد پیچ ​​و مهره های خود را شلیک کرده ایم.
ساعت 6:40 با قطار نظامی ژاپن به سمت شانگهای رفتم.
همان‌طور که می‌توان تصور کرد با جمعیتی از سربازان ناخوشایند شلوغ بودم
در مربی درجه سه
عصبی، چون به آستر کت موی شتری من دوخته شده است
هشت حلقه از فیلم 16 میلی متری فیلم موارد قساوت بود،
بیشتر آنها توسط جان مگی در بیمارستان دانشگاه منتقل شدند.
آنها آنقدر وحشتناک بودند که برای باور کردن باید دیده می شدند.
چمدان من بدون شک توسط ارتش به دقت بررسی می شود
وقتی به شانگهای رسیدیم
اگر آنها این فیلم ها را کشف کنند چه اتفاقی می افتد؟
تصاویر نشان داده شده در اینجا
فقط یک نگاه اجمالی از چیزهای ناگفتنی که رخ داده است
پس از اشغال نانکینگ توسط ژاپن در 13 دسامبر 1937.
باید به خاطر داشت که از هزاران مجروح،
فقط درصد کمی به بیمارستان رفتند یا حتی نامشان شنیده شد.
این عکس ها بدون هیچ فکری گرفته شده اند
برانگیختن روحیه نفرت علیه ژاپنی ها،
اما فقط با این آرزو که همه مردم متوجه شوند که جنگ چقدر وحشتناک است.
باید دقت زیادی می‌کرد تا در هنگام عکس‌برداری دیده نشود.
در غیر این صورت، دوربین شکسته یا مصادره می شد.
خوشبختانه قرقره ها کشف نشدند.
واشنگتن.
من مهمان معاون وزیر امور خارجه، دکتر استنلی هورنبک بودم.
او را در چین می شناختم،
و به من این فرصت داده شد که افراد مهم زیادی را ببینم.
و فیلم هایم را هم به روزنامه نگاران نشان دادم
و کمیته روابط خارجی مجلس.
در لس آنجلس، چند سخنرانی برای من ترتیب داده شد،
و یکی، جایی که من فیلم‌هایم را نشان می‌دادم، حسی ایجاد کرد،
حتی بیماری از طرف چند نفر از مخاطبان.
و در ادامه جلسه، یک آقای ژاپنی به من نزدیک شد
و گفت که اظهارات من در مورد جنایات نانکینگ صحت ندارد.
آنها نمی توانند درست باشند، زیرا ژاپنی ها قادر به انجام چنین اعمالی نبودند.
او از من خواست که برخی از چیزهایی را که گفته بودم پس بگیرم،
و گفت که اگر این کار را بکنم برای من بهتر است.
به او گفتم دوستان ژاپنی زیادی دارم
و می دانستند که اکثر ژاپنی ها از انجام چنین اعمالی که من توضیح داده بودم ناتوان هستند.
اما گفتم متاسفانه هر چه گفتم درست بود
و از این رو، من نتوانستم چیزی را پس بگیرم.
جنگ هزاران شهر دیگر مانند شهر ما را فرا گرفته است.
این داستان تهاجم، قتل عام، تجاوز و سرکوب است
در میان جوامع بی شماری در چین دوباره نمایش داده خواهد شد.
Nanking شبیه باغی است که ملخ ها آن را بلعیده اند.
دشمن بیابان می آفریند و نام آن را صلح می گذارد.
در پایان جنگ جهانی دوم،
متفقین دادگاه جنایات جنگی را در توکیو تشکیل دادند.
از قضاوت خلاصه،
حدود 20000 مورد تجاوز جنسی در Nanking رخ داده است
در ماه اول اشغال
برآوردها نشان می دهد که تعداد کل غیرنظامیان و اسیران جنگی
در Nanking و اطراف آن به قتل رسید
در شش هفته اول اشغال ژاپن
بالای 200000 بود
آیا از ژاپنی ها متنفرم؟ خیر
من از سیاست آنها خیلی بدم می آید و خیلی هم دوست ندارم
رفتاری که آنها با مردم عادی چین دارند.
اما اگر روزی به من این فرصت داده شود که همین کار را برای ژاپنی ها انجام دهم
همانطور که در اینجا برای مردان، زنان و کودکان چینی انجام داده ایم،
دوباره همین کار را می کنم.
من عمیقاً هدف مأموریت ها و کالج گینلینگ را دوست دارم و به آن احترام می گذارم.
اگر 10 زندگی داشتم، همه آنها را وقف این امر پادشاهی خواهم کرد.
اما افسوس که شکست خوردم.
عزیزترین،
یک لحظه فکر نکن که چشم راستم را نمی دهم
با تو و فرزند ناباورانه مان باشم.
ما گرفتار یک فاجعه شده‌ایم و در طول بحران فوری،
تا زمانی که نوری به رویدادهای آینده پرتاب شود،
کاملاً ضروری است که محکم بنشینید.
من از ماندن در اینجا پشیمان نیستم.
زیرا حضور من جان بسیاری را نجات داده است.
اما به هر حال رنج من قابل وصف نیست.
چینی ها ظرفیت بی نظیری برای رنج و تحمل دارند،
علاوه بر بسیاری از ویژگی های دیگر آنها،
و حق باید در پایان پیروز شود.
من همیشه خوشحال خواهم شد که سهم خود را با آنها انجام دادم.